Plaaggeesten

Bij plaaggeesten denk ik allang niet meer aan Bassie & Adriaan, waarin de Plaaggeest ­– zonder tekst, immer lachend met plastic bolle wangen ­– werd gespeeld door diezelfde acteur die Hugo speelde in De Poppenkraam. Want vlak voor de grenzen dichtgingen werd ik voor de zoveelste keer geplaagd terwijl ik nét een leuke vrouw leerde kennen.

Ik was in Lviv, Oekraïne, waar ik op een doordeweekse avond op pad ging met Sally Rooney in m’n kontzak. Aan een pleintje met in het midden een kastanjeboom vol peertjes vond ik een vrijwel lege kroeg met achter de bar een schoolbord waarop alle bieren stonden gekrijt. Terwijl ik het bord bestudeerde (zoekend naar een porter of stout tussen alle IPA’s), merkte ik dat de jongedame op de kruk naast me naar me keek.

‘Hi.’

‘Hi.’

Doorgaan met het lezen van “Plaaggeesten”

Ik gedij…

“Ik gedij het best waar men het minst van mij verwacht.”

Ben vergeten wie dit zei, het was een quote bij een interview, maar zelden las ik een zin die mij zo treffend kenschetst, dus besloot ik er een tegeltje van te maken.

Feibels

Toen we het hadden over de feiten en fabels van de (on)gezondheid van zuivel, koffie, vlees en wat dies meer zij, versprak ik me, maar eigenlijk dekt ‘feibels’ wel de lading voor iets wat de ene keer (of bij de ene persoon) onomstotelijk vaststaat, en de andere keer onzin blijkt.

Ikigai?

Achter Ikigai mag wat mij betreft een vraagteken, want bij sommige mensen vraag ik me echt af: wat was jouw reden om vanochtend uit bed te komen? Of: waarom kom je überhaupt nog uit bed, ’s ochtends?

Schermutselingen

Schermutselingen, oftewel vijandelijkheden, is eigenlijk een te tuttig woord voor haar betekenis. Het heeft iets prutserigs, kneuterigs, maar ook iets schattigs en eufemistisch. Misschien gebruik ik het nog eens in een appje:

Kan ik je misschien verleiden tot wat?