Literatuurfeest



Dit was mijn laatste literatuurfeest

Ik zie de zin niet langer

Die zuur kijkende schrijver

die monotoon uit eigen werk voorleest

Mij dacht te kunnen vangen

door dicht te klappen na de cliffhanger 

Thuis

op de bank

was dat boek ‘lang uit geweest

 

Plaaggeesten

Bij plaaggeesten denk ik allang niet meer aan Bassie & Adriaan, waarin de Plaaggeest ­– zonder tekst, immer lachend met plastic bolle wangen ­– werd gespeeld door diezelfde acteur die Hugo speelde in De Poppenkraam. Want vlak voor de grenzen dichtgingen werd ik voor de zoveelste keer geplaagd terwijl ik nét een leuke vrouw leerde kennen.

Ik was in Lviv, Oekraïne, waar ik op een doordeweekse avond op pad ging met Sally Rooney in m’n kontzak. Aan een pleintje met in het midden een kastanjeboom vol peertjes vond ik een vrijwel lege kroeg met achter de bar een schoolbord waarop alle bieren stonden gekrijt. Terwijl ik het bord bestudeerde (zoekend naar een porter of stout tussen alle IPA’s), merkte ik dat de jongedame op de kruk naast me naar me keek.

‘Hi.’

‘Hi.’

Doorgaan met het lezen van “Plaaggeesten”

Ik gedij…

“Ik gedij het best waar men het minst van mij verwacht.”

Ben vergeten wie dit zei, het was een quote bij een interview, maar zelden las ik een zin die mij zo treffend kenschetst, dus besloot ik er een tegeltje van te maken.