Kaders

 

Kan ik op papier met woorden etsen

alles wat ik denk en ook nog mijn verbazing schetsen?

Een grenzeloos palet zonder gesloten deuren

of slechts kaders die mijn gedachten kleuren?

 

 

Smartschappij

 

Er gaan veel te veel minuten verloren

met online blaten

en andermans geblaat aanhoren

En nu de maatschappij zo smart is ingericht

word ik zelfs tot wachten

voor het groene licht verplicht

 

Onder eigen vlag

 

De boot gemist

Naast de pot gepist

Veel water naar de zee gedragen

De plank volledig misgeslagen

 

Niet zonder slag of stoot

Vaak met hakken over de sloot

Immers, zonder bevlogen reilen

ook geen wind in eigen zeilen

 

Schoon schip gemaakt

Alle ballast kwijtgeraakt

En deze kleine sloep

bevalt mij eigenlijk best goed

 

Een ruime zee als vergezicht

Het vizier op daarvoorbij gericht

Mijn keuze voor het ruime sop

sloeg de spijker op z’n kop

 

Nooit gedacht

Onder eigen vlag

Op volle kracht

Wars van elk gezag

 

 

Biebzombies

 

Beste bieb

hoe breng ik ’t tactisch

dat ik noch kan werken, noch kan lezen

tussen al die in zichzelf mompelende zombies?

Tussen de krijsende koters, rondschallende TOSTI’s

en kan Merie zich melden bij de receptie,

kan Merie zich melden bij de recéptie, alsjeblieft?

Dan nog de vrouw die dáár haar haring eet – met taugé

Beste bieb, tabee

 

Opperdepop!

Na zes jaar tegelen is het mooi geweest. De komende weken ga ik mijn best geslaagde tegeltjes bovenaan vastkitten, en mocht ik een andere blog starten (die kans is best groot) laat ik het je weten.

Groet!

 

 

Appeltaart

‘Wacht even, had ze die appeltaart ál die tijd al in haar handen?’ schreef ik in de kantlijn van een manuscript dat ik onlangs redigeerde. Het was de zoveelste keer binnen een paar pagina’s dat ik struikelde. Zo bleek het personage zich ineens op een feestje te bevinden, terwijl ik tot dan toe dacht dat ze gewoon op bezoek was bij haar zus – zonder taart. Het werd een onbedoelde surpriseparty. Voor mij als redacteur welteverstaan. Doorgaan met het lezen van “Appeltaart”

Poetsen

 

Stel, twintig jaar terug in de tijd

Jij en ik, aan de koffie, of het bier

en je vraagt me naar mijn week, mijn werk

hoe het gaat

Maar in plaats van dat je me aankijkt

pak je je telefoon – die ‘vaste’

dus met snoer, en schijf of grote toetsen

neemt hem op schoot en begint hem te poetsen

terwijl ik tegen je praat

 

Janis Joplin

Momenteel maak ik de vertaling van een Janis Joplin-biografie persklaar, en omdat ik haar alleen van naam maar nog niet van muziek kende, kocht ik The Essential Janis Joplin, op cd.

Al voor hoofdstuk 4 van de biografie wordt duidelijk hoe de jonge Janis zocht naar een manier om erkend te worden en dat haar stem hierin een geschenk bleek. ‘Het was een overweldigende stem,’ zei een vriend. ‘Het had geen zin om met Janis mee te zingen als ze op die manier tekeerging.’

Het nummer dat tot nu toe de meeste indruk op me maakte is haar a capella gezongen ‘Mercedes Benz’. Vooral haar bijna verontschuldigende ‘That’s it’, aan het eind, waarop een kort giecheltje volgt.