Escapisme

 

Alle ellende de rug toekeren

Is dat niet waar het om draait?

Opnieuw beginnen

Onontgonnen horizonnen ontginnen

Je schepen verbranden

in het zicht van nieuwe stranden…

 

Reizen naar Mars

is me je reinste escapisme

 

Kaiserbroodjes

Kort gevoel van déjà vu, opgewekt door de ochtendnevel.

Zomervakantie. Duitsland, ons vaste vakantiepark. De dag die zich voor me uitstrekt. De vogels die zich in onze tuin laten zien, zonder dat ik eropuit hoef met mijn verrekijker – wat ik later die dag tóch ga doen, om dan lang niet zoveel vogels te spotten als ’s ochtends.

Verse witte kaiserbroodjes, die m’n moeder bij het buurtwinkeltje heeft gehaald, bij de vriendelijke man met het litteken op zijn gezicht. Ik liep soms mee en herinner me dat ik mijn moeder op de terugweg naar ons huisje een keer vroeg hoe het kon dat de Duitsers nu zo aardig voor ons waren. En waarom we niet meer boos waren.

Pas eind van de middag zal ik terugkeren van mijn wandeling door de naaldbossen (met kaart en kompas). Dan gaan we barbecueën, of is er een kampvuur waar mijn broertje deeg op een schoongemaakte stok prikt en boven een vuurtje houdt. Mijn moeder ernaast, zoals altijd.

 

En dan die pit van het mes?

Beste kookboeken- en receptenschrijvers, een paar dingen waar ik telkens tegenaan loop:

‘Laat het deeg rijzen op een warme plek’: hóé warm? Dekbedwarm? Voorverwarmde-ovenwarm?

Sojasaus: wélke van de 237 soorten die bij de toko te koop zijn? Zoute, zoete, light, dark…?

‘Dompel onder in ijswater’: ijswater?? Mag het ook gewoon koud water zijn?

Olijfolie: mag je nou wel of niet roerbakken en roosteren in extra vierge olijfolie? Die Naakte Chef doet niet anders.

Avocado’s: goed, die pit eruit met een mes, maar hoe krijg je die pit vervolgens van dat mes??

 

Freedom

Geniaal om een app die je internettoegang blokkeert Freedom te noemen. Heb vandaag de free trial geïnstalleerd, met zeven ‘blokkades’, omdat ik ’s avonds na tienen nog regelmatig zit te internetten – wat voorheen nooit ging doordat ik thuis geen internet had, maar sinds de lock-down (wat ook een ‘sluitende’ naam zou zijn voor een dergelijke app) heb ik een prepaid 4G-abonnementje. Doorgaan met het lezen van “Freedom”

I am shoarma

Destijds, toen de I Amsterdam-letters net op het Museumplein waren geïnstalleerd, liep ik in diezelfde stad op een foodtruckfestival en meende ik – je zag die slogan nu immers óveral – ‘I am shoarma’ te lezen bij een van de trucks.

Flauw zeg, zei ik tegen mijn toenmalige vriendinnetje.

Staat ‘Lamshoarma’, schat, zei ze.

 

 

Plunderingen, verkrachtingen en martelingen

De afgelopen weken bevond ik me in het jaar 1000. Eerst op een Vikingschip, in Bjørn Andreas Bull-Hansens Vinland, daarna op Engelse bodem, in Ken Folletts De schemering en de dageraad.

In beide verhalen (ik mocht de vertalingen persklaar maken) keek ik mee over de schouder van een jonge, behendige scheepsbouwer en moest ik mezelf, vanwege alle plunderingen, verkrachtingen en martelingen, er regelmatig aan herinneren dat het fictie betrof. Echter: beide schrijvers hebben behoorlijk research gedaan, wat wel blijkt uit de precieze beschrijvingen van schepen, gebouwen, technieken, religies, wapens – en hoe deze te gebruiken – en zelfs gerechten.

 

Vogels in Ypenburg

Vogels lijken zich soms wel te wíllen laten zien – een zingende rietgors én een blauwborstje boven in dezelfde rietkraag, bijvoorbeeld. Hoefde ik mijn verrekijker niet eens voor mee te nemen.

Zaterdag zag ik een clubje staartmeesjes kwetterend van de ene naar de andere tak vliegen, in het Hertenkamp, en iets verderop zat een roodborstje vanaf een lage tak zo lang naar me te kijken dat het de vraag was wie nou wie bekeek; pas toen ik verder liep begon hij weer te zingen. Doorgaan met het lezen van “Vogels in Ypenburg”

Godverredómme

Klein dorpje, iets hoger gelegen parkeerterrein naast een kerk, ik ben er met een vriend van vroeger. Staat me niet meer bij of we die kerk ook bínnen zijn geweest.

We zijn met de auto. Ik achter het stuur en ik kom verdomme maar niet weg uit dat dorpje. De straatjes zijn te nauw en ik moet constant in mijn spiegels kijken of ik niets raak. Ik begin te godverren en ben me er heel erg van bewust dat ik de klemtoon op de laatste o zet: ‘Godverredómme!’ Ik zeg dit zó vaak dat mijn vriend geërgerd uitstapt. Doorgaan met het lezen van “Godverredómme”

Manuscript-quickscan

/* Commerciële uiting, van mezelf weliswaar, maar toch. */

Toen ik nog nat achter de oren als redacteur begon, redigeerde ik de eerste zoveel woorden voor nop, om zo de auteur te verleiden mij tevens de rest van zijn of haar manuscript onder handen te laten nemen. Inmiddels doe ik het andersom: ik redigeer (en reken) énkel nog de eerste zoveel woorden – 5 pagina’s om precies te zijn. Doorgaan met het lezen van “Manuscript-quickscan”