Bebop

Ochtendzonnetje door het glas-in-lood, een cappuccino naast mijn laptop en de warme pianoklanken van Bill Evans’ ‘Empathy’…

Bijna om de week koop ik een geremasterde (opgevijzelde) klassieker van een van de bebop- en jazzpioniers uit de jaren 60: Oscar Peterson, Sonny Clark, Miles Davis, Evans, Thelonious… Zo leerde ik Dave Brubeck – een week voor zijn overlijden – pas kennen tijdens het luisteren naar Time Out. Natuurlijk hérkende ik ‘Take Five’, maar de piano- en saxnoten glimmen pas écht in volle glorie tussen de andere briljanten op deze plaat. Op Alone in San Francisco lijkt Thelonious Monk tijdens de eerste drie nummers zijn vleugel nog wat op te warmen om hem vanaf ‘Everything happens to me’ als klankkast én klankbord te gebruiken in een bevlogen dialoog. En van Hank Mobleys Soul Station word ik gewoon héél erg vrolijk.

De live-opnames uit die tijd onderscheiden zich enkel van de studio-opnames door wat rinkelende glazen op de achtergrond. De studio-opnames zijn door alle musici tegelijk ingespeeld, en dat hoor je. Niet gladgestreken, niet platgepolijst, eerder alsof de microfoon nog openstond toen Miles begon te blazen, toen Bill nog wat begon te tingelen. Vooruit, nog eentje dan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s