Calvinisme

Er gaat geen week voorbij of ik word wel voor calvinist uitgemaakt. Meestal in de ‘wat zijn we weer calvinistisch’-vorm, in een column of praatprogramma, waarin ik me dan blijkbaar mag herkennen als ‘een van de’.

Calvinisme als gemene deler, allesbinder – een calvijnsausje. Misschien hebben we daar behoefte aan. Misschien doe ik het nu zelf ook, via ‘we’. Jou naar mijn kant van het veld trekken, in mijn team plaatsen.

Groepsvorming als veiligheid: iets van alle tijden. Een afkomst of overtuiging om ons gezamenlijk mee te identificeren. Om je veilig achter te scharen, om mee te schermen, pronken, of zwaaien. En bij gebrek aan overeenkomstige kleur in een multiculturele samenleving zoeken we een nieuwe.

Ik kan me goed voorstellen dat ‘we’ niet ‘ons’ VOC-verleden als boegbeeld inzetten. Immers: kolonisatie is niets anders dan een eufemisme voor ‘plundering’. Geen vocisme dus.

Toch maar eens gewiki’d, die Calvijn. Een protestant. Ik ben niet eens protestants opgevoed…

(Van Dale: calvinistisch is het tegenovergestelde van bourgondisch.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s