Balkanlanden

Bladerdeeg, bedelaars, een bonnetje bij élke banaan, betalen voor élke omgevallen zuil; trage treinen, smalle stoepjes, zwerfbeesten; bouwvallen, belabberde wegen, gebladderde deuren en gebarsten muren; ramen met venstertjes op navelhoogte zodat je onhandig moet bukken als je een busticket of broodje koopt, waardoor je de verkoper nét niet in de ogen kunt kijken; iede-fucking-reen rookt, lege blikjes in de bermen; heel veel bladerdeeg.

Sorry

(In een koffietentje in Istanbul.)

Ze zei nee. Iets met ‘guests coming over later’, met een verontschuldigende blik in haar diep donkere fonkelende ogen – die me al een paar keer hadden aangekeken en waarin ik elke keer, heel eventjes, hélemaal verdwaalde. ‘Sorry.’

‘It’s OK,’ zeg ik, en probeer het ook echt te menen.

Via Google Translate had ik haar in het Turks laten weten dat ze best nee mocht zeggen, maar dat ik er spijt van zou krijgen als ik het niet zou vragen. Was dit te vrijblijvend? Of heeft Google er iets heel anders van gemaakt? Ze keek best wel lang op m’n scherm voordat ze antwoordde, en zoveel had ik niet geschreven…

Ik hoef straks in elk geval niet met dat knagende gevoel vanbinnen de straat op omdat ik het – weer eens – niet gevraagd heb. En ik heb Besha (als ik het goed verstaan heb; nog los van hoe je het schrijft) een complimentje rijker gemaakt. Win-win, maar toch een beetje verloren.

Transformers

Beste meneer Bay. U heeft er nu al vier keer een potje van gemaakt. Zo had ik het me dus echt niet voorgesteld. Zullen we afspreken dat u mij het script voor deel 5 laat bekijken? Ik kan er zeker weten nog wel wat plotfoutjes uit halen, en doordat ik er vroeger uren – nee, dágen – mee gespeeld heb, heb ik vast nog wel een paar suggesties.

U weet mij te vinden.