Sorry

(In een koffietentje in Istanbul.)

Ze zei nee. Iets met ‘guests coming over later’, met een verontschuldigende blik in haar diep donkere fonkelende ogen – die me al een paar keer hadden aangekeken en waarin ik elke keer, heel eventjes, hélemaal verdwaalde. ‘Sorry.’

‘It’s OK,’ zeg ik, en probeer het ook echt te menen.

Via Google Translate had ik haar in het Turks laten weten dat ze best nee mocht zeggen, maar dat ik er spijt van zou krijgen als ik het niet zou vragen. Was dit te vrijblijvend? Of heeft Google er iets heel anders van gemaakt? Ze keek best wel lang op m’n scherm voordat ze antwoordde, en zoveel had ik niet geschreven…

Ik hoef straks in elk geval niet met dat knagende gevoel vanbinnen de straat op omdat ik het – weer eens – niet gevraagd heb. En ik heb Besha (als ik het goed verstaan heb; nog los van hoe je het schrijft) een complimentje rijker gemaakt. Win-win, maar toch een beetje verloren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s