Hoop

Neem je zelf ook weleens de tram*? Heb je toen misschien die blinde vrouw gezien met haar geleidehond, die elke ochtend rond half 8 instapt? Schrok je toen? Hoopte je – net als ik, op een van die ochtenden dat ik nog met de tram naar mijn werk ging en het perron weer bezaaid was met glas – dat haar hond niet in een van die duizenden scherven zou gaan staan?

Vanmorgen lag er weer een hoopje glasgruis te glinsteren in het opkomende ochtendlicht, en ik moest gelijk weer aan die blinde vrouw denken. Heb je dit keer ‘netjes’ gewacht tot na half 8? Vast niet: het wordt al vroeg licht.

Sukkel.

* tram 19, halte Anthony Fokkersingel, Ypenburg

Goedheilige strijd

Ik geloofde ook, ooit. Heel toegewijd zelfs. Anderen, die inmiddels van hun geloof waren afgestapt (en dat werden er steeds meer), probeerde ik te overtuigen. Toen bij míj de eerste twijfels opkwamen, wilde ik er simpelweg niet aan toegeven. Stel je voor: de schaamte! Ik werd nóg fanatieker. Maar toen ik ongeveer acht, negen jaar oud was, moest ik m’n goedheilige strijd toch écht opgeven.