Kneep

Nu ik een paar keer naar een klassiek concert ben geweest begin ik de regels te begrijpen: door níét te applaudisseren tussen twee delen van een symfonie geef je aan dat je weet dat er nog meer komt, en dat je dus een kenner bent. In plaats daarvan ga je zo hard mogelijk hoesten – liefst blaffen, van onder uit je longen. En terwijl de finale nog uitdooft hou je de dirigent scherp in de gaten, als een stoplicht. Zodrá hij zijn stokje heeft laten zakken zorg je dat je als eerste ‘bravo!’ roept. Daar zit ’m de kneep: je wilt niet te vroeg roepen, maar wél de eerste zijn.

Biecht

Aan alle managers en HR-medewerkers bij wie ik tussen 1998 en 2013 op sollicitatiegesprek ben geweest: ik moet het toch even kwijt…

Toen u mij vroeg of ik een teamspeler was, en ik ja zei… Kéí-hard gelogen!

(Maar dit zal u vast niet verbazen.)