Uit de kast

Ik hou van Bill Granger.

Een paar jaar terug kreeg ik van vrienden Bill’s basics cadeau – ‘Ruim 100 recepten om je vrienden en familie mee te verrassen’ – en inmiddels heb ik ze bíjna alle honderd uitgeprobeerd en sommige al vele malen (get it?) klaargemaakt. Ze zijn makkelijk, snel klaar en variëren van lekker (één uitroepteken in de kantlijn) tot heerlijk (twee).

Ik had een plank vol kookboeken, maar uit de meeste heb ik maar één of twee recepten geprobeerd. De boeken van Jamie Oliver heb ik enkel doorgebladerd – élk recept bevat wel een paar exotische ingrediënten die ik niet weet te vinden; en gestoomde aubergine ga ik niet eens proberen. Ottolenghi’s Plenty was een tijdje m’n favoriet, maar eerlijk gezegd lukte maar één op de drie van z’n recepten – en die kerel gebruikt zóveel olie dat ik vaak al binnen een uur na het eten naar de wc moest rennen.

Wel frappant: Bill staat in Australië bekend om zijn pannenkoeken, en laat nou juist zijn pannenkoekenrecept mislukken. In het recept mengt hij melk met citroen – wat dus gaat schiften.

Als je net als ik niet veel langer in de keuken wilt staan dan dat je aan tafel zit (of op de bank), maar niet van to go, kant-en-klaar en oppiepen houdt, is Bill een aanrader. Die andere chef-koks heb ik inmiddels uit de kast gemieterd.

Leges

De parkeervergunning van m’n ouders kan alleen nog maar online worden aangevraagd, niet meer via een loket, dus hielp ik ze een handje. Maar hoezo dan die leges, oftewel ‘vergoeding voor zekere werkzaamheden door ambtenaren van stadhuis enz.’? Waarbij ‘zekere’ die werkzaamheden juist wat ónzeker, vaag maakt.

Toevoeging (22/9/15): Ik was de bezoekerskaart vergeten aan te klikken, en ja hoor: nog een keer die f#cking leges. Nu zie ik een ambtenaar voor me die kreunend en klagend nog een keer diezelfde zekere werkzaamheden moet uitvoeren. Stakker. Ik ga er maar van uit dat die 5 euro en 5 cent dit weer goedmaakt.