Groepsvorming

Onze neiging tot groepsvorming is een oeroud ingebakken veiligheidsmechanisme. Maar zonder buitenstaanders kun je geen groep vormen: een groep heeft andersdenkenden, mensen die er anders uitzien, zich anders gedragen et cetera nodig om zich tegen af te tekenen.

Het verlangen naar veiligheid houdt groepsvorming in stand, waardoor we – paradoxaal genoeg – buitenstaanders nodig hebben. Of denken te hebben.

Eindelijk alle neuzen dezelfde kant op? Dan zoeken we wel buitenstaanders bínnen de groep.

 

Bloggen (2)

Ik plaats alleen blogs die in één keer uit mijn vingers rollen (maar niet zonder ze eerst tig keer op foutjes te hebben gecheckt), of waar ik net zolang aan gesleuteld heb tot ze zeggen wat ik te zeggen heb. Soms ontdek ik pas tijdens het schrijven wat ik te zeggen heb, óf kom ik erachter dat mijn standpunt niet standhoudt. In elk geval moet de blog ‘af’ voelen, anders zet ik hem niet online. Een combi van buik en brein, zeg maar.

Bloggen lucht op, verheldert. Net als het bijhouden van een dagboek, maar dan online, wat betekent dat ik alles extra goed op een rijtje wil hebben voordat ik het deel. Daar zijn zowel de lezers als ik bij gebaat.

Soms geef ik door te bloggen onbewust gehoor aan mijn ‘etaleerdrift’ – gevat uit de hoek willen komen, mijn fifteen minutes of fame et cetera. Dat merk ik meestal pas de volgende dag, wanneer ik hem nog eens teruglees; en dan haal ik hem net zo makkelijk weer offline. (Tenzij iemand hem geliket heeft.)

Bloggen. Lelijk woord eigenlijk.

Angst voor vluchtelingen

We kunnen vanaf hier weinig doen aan de oorlog. Het enige wat we hier wél kunnen doen, is de vluchtelingen opvangen; ze welkom heten. Maar ik hoor om me heen en lees in de krant dat velen van ons báng voor ze zijn.

En angsten hebben de neiging om zichzelf te vervullen.

We zullen gaan reageren op onze angst. Door de vluchtelingen het nádeel van de twijfel te geven. Door te wij-zij’en. Door uitsluiting. Afstoting.

Mensen die zich niet welkom voelen, die uitgesloten worden, zullen op hun beurt angstig worden. En op hún beurt reageren. Op onze angst.

We vrezen dus de gevolgen van onze eigen angst.

Het begint altijd bij angst. Discriminatie, haat, de gruwelijkste onvoorstelbaarheden beginnen – zíjn begonnen – bij angst. Dit heeft de Tweede Wereldoorlog ons duidelijk gemaakt. En een gewaarschuwd mens…

Toch?

Kalmte

Het enige wat ik op dit moment kan bijdragen aan de wereldvrede is kalmte. En dit lukt me alleen als ik zo min mogelijk het nieuws volg.

Het journaal kijk ik al een tijdje niet meer; vorig jaar heb ik mijn tv weggedaan. En ik kijk zelden op nu.nl. Vroeger deed ik dat wel, zo’n beetje elk halfuur, ter ontspanning.

Nu lees ik alleen nog de zaterdagkrant – ouderwets op papier, zodat ik hem kan wéggooien als ik hem uit heb. Eén keer per week een bak ellende is voor mij meer dan genoeg. De rest van de week probeer ik er niet aan te denken.

Ja, ik weet het: iets met struisvogels.