Meditatiebankje

Mijn eerste meditatietraining/retraite voldeed aan alle clichés: gsm-, wifi- en vleesloos, afgezonderd in het midden van nergens. Een echte ‘ontsnapping’ aan mijn kantoorbaan van destijds.

Maar mijn gód wat werd ik er knétterchagrijnig! Het wilde gewoon niet lukken om in de lotushouding te blijven zitten, ook niet in de halve. Niet zozeer vanwege de opborrelende zenuwen, maar vanwege mijn tintelende benen. Maakte niet uit hoeveel kussens ik gebruikte om mezelf te stutten, al na een paar minuten kreeg ik rugpijn én een slapende voet.

Pas de laatste dag van de training kwam iemand aanzetten met een meditatiebankje. Hierop raakten mijn benen niet bekneld en zat ik vanzelf met rechte rug. Een ‘verademing’!

Sindsdien gebruik ik zo’n bankje bijna dagelijks, meestal ’s ochtends gelijk uit bed of voor het slapen. Dan tel ik mijn ademhaling, tot honderd, tweehonderd… en zijn het altijd mijn gedachten (of deadlines) die mij doen opstaan. Nooit lichamelijke pijntjes.

Een nee, ik houd mijn vingers ook niet met de topjes tegen elkaar aan omhoog gericht. Ik vouw ze heel ‘vroom’ ineen, vlak onder mijn navel. Probeer maar eens…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s