Brievenbusgevoel

Weet je nog, dat gevoel van vroeger (mocht je het pre-internettijdperk nog hebben meegemaakt), toen je in spanning wachtte op een brief, en je zodra je de plof op de mat hoorde naar de brievenbus rende? En als-ie er dan niet tussen zat je weer een hele dag moest wachten? Dat machteloze – er viel niets te ‘refreshen’ – verlangen?

Dat mis ik soms.

En dan die opluchting en brandende nieuwsgierigheid als de brief eindelijk op de mat lag en je er eens goed voor ging zitten om hem écht te lezen (zonder al na één regel aan een antwoord te beginnen) – en daarna minstens nog een keer.

 

Angst

Eerder schreef ik over hoe ik mijn kalmte bewaar. Of over mijn struisvogeltactiek, ’t is maar hoe je het bekijkt.

Vlak daarna, sinds november vorig jaar, ben ik geheel gestopt met het volgen van het nieuws. Het journaal keek ik al een tijdje niet meer, evenals nu.nl, maar sinds Parijs probeer ik ook de kranten te omzeilen – wat nog best lastig is, die krengen liggen óveral! Mijn zaterdagsabonnement heb ik niet opgezegd, maar daarvan lees ik alleen nog de bijlagen, en in wificafés zoek ik een krantenvrij plekje uit. Als iemand dan een uitgelezen krant naast me neer laat ploffen, schuif ik hem geïrriteerd van me vandaan. Ik praat hier met niemand over, om een ‘Dus je hebt nog niet gehoord dat…’ te vermijden.

Angst laat mensen nou eenmaal rare dingen doen.

Waarom ik papieren boeken lees en het fijn vind als jij dit ook blijft doen (2)

Gistermiddag raakte ik aan de praat met Barbara. Ik zat achter m’n laptop in een koffietentje in Den Haag terwijl ze binnenrolde in haar automatische rolstoel. Ze botste per ongeluk tegen een kastje (het was een koffietentje met huiskamerpretenties) en excuseerde zich wel vijf keer, in keurig Brits. Niet veel later schoof de eigenaar een stoel opzij en kwam Barbara naast me zitten.

Ze pakte een boek uit haar tas van een auteur van wie ik ook een boek had gelezen (Bill Bryson) en we raakten al snel aan de praat. Over het boek, zijn andere boeken, over wat een saaie man hij bleek toen hij op tv werd geïnterviewd, over de rolstoelvriendelijke musea in Den Haag, de minder rolstoelvriendelijke restaurants en over rolstoelónvriendelijke steden. Ze was niet altijd aan haar stoel gebonden geweest, maar liet zich hierdoor niet weerhouden te blijven reizen.

Ook zonder haar boek waren we misschien aan de klets geraakt, maar het bleek een prima ijsbreker.