Naastenliefde

(Waarschuwing: hoog teiltjesgehalte!)

Als we het nou eens omdraaien. Zou het kunnen dat we verschillen en grenzen creëren om de hoeveelheid liefde die we kunnen (en willen) delen in te dammen? Omdat deze hoeveelheid onvatbaar en overweldigend is? 

Door anderen te isoleren proberen we onbewust te voorkomen dat we overweldigd raken door onze oneindige capaciteit tot naastenliefde; of in elk geval de behoefte de ander te leren kennen. Hierdoor ‘frustreren’ we deze capaciteit; ‘smoren’ we haar. Die frustratie projecteren we op de ander. We scheppen een reden – een rechtvaardiging – om niet van hem of haar te kunnen houden: zie je wel dat hij…

Daarnaast biedt het alternatief – eraan toegeven dat je van iedereen kunt houden – geen ruimte voor de overtuigingen en (voor)oordelen waarmee we zijn opgezadeld door onze ouders of omgeving. En op een wrange manier is vasthouden aan overtuigingen óók een uiting van liefde: een manier om je naasten en geliefden tegemoet te komen.

We denken alleen lief te kunnen hebben onder voorbehoud en creëren een ‘wij’ en een ‘zij’. Dus gaan we afzonderen. Discrimineren. Of erger. Maar als we de ander proberen te onderdrukken, verjagen of vernietigen, doen we dit – onbewust en heel paradoxaal – om ons liefhebbend vermogen in te dammen. Omdat ons liefhebbend vermogen intimiderend veel groter is dan we mogelijk achten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s