Kater (2)

Toen ik gisteravond tijdens het tandenpoetsen in de spiegel keek, leek mijn gezicht wel een satellietfoto van de Grand Canyon. De kreukels die er vanmorgen nog waren, kwamen hopelijk door de slaap; daarna heb ik niet meer in de spiegel gekeken. Nu zit ik in een koffietentje met een groot glas water naast mijn cappuccino. Geen zware kater, wel een duffe kop en een schuldgevoel. Een schuldkater, als het ware. Lees verder

Bureaucratie

Even een kaartje sturen vanuit Boedapest aan mijn ouders, dacht ik. Het werd niet ‘even’. In het winkeltje waar ik een ansichtkaart kocht, verkochten ze geen postzegels. Voor postzegels moest ik naar een postkantoor. Op het postkantoor stond een jongen naast een apparaat dat nummers uitprintte. Hij drukte op een rode knop. Er kwam een nummertje uit. Toen ik nergens een bord of scherm kon vinden dat nummers aangaf, vroeg ik de jongen hoe ik kon zien of ik aan de beurt was. ‘Just stand in line en give the ticket to the lady.’ Ik sloot aan in een rij en toen ik éíndelijk aan de beurt was, gaf ik het nummertje aan de dame achter het glas die het op twee(!) verschillende apparaten intoetste. Lees verder

Ademhaling

Het is alweer jaren terug dat ik naar retraites ging. Eén keer in een klooster, een keer in een afgelegen boerderij en twee keer in Schotland, op een klein eilandje voor de kust. De langste ‘zit’ was vier dagen. Leerzaam, ontstressend, heerlijk gegeten, maar ook frustrerend en pijnlijk, toen ik nog op een kussentje probeerde te mediteren. En zoals ik het nu zie: te ‘vergezocht’. Lees verder