Ademhaling

Het is alweer jaren terug dat ik naar retraites ging. Eén keer in een klooster, een keer in een afgelegen boerderij en twee keer in Schotland, op een klein eilandje voor de kust. De langste ‘zit’ was vier dagen. Leerzaam, ontstressend, heerlijk gegeten, maar ook frustrerend en pijnlijk, toen ik nog op een kussentje probeerde te mediteren. En zoals ik het nu zie: te ‘vergezocht’.

Die stilte waarmee zulke afgelegenheden lonken, kun je namelijk ook vanbinnen vinden. Zelfs terwijl je door een drukke winkelstraat loopt. De enige voorwaarde, voor mij althans, is dat ik alleen ben. Dat ik niet hoef te praten. Daarom wandel en reis ik graag alleen.

De shortcut naar die stilte is je ademhaling; door haar te volgen naar je buik. En weer terug. Niet door haar te sturen, maar te volgen. Je hoeft je daar niet voor af te zonderen en je omgeving hoeft daar niet stil voor te zijn. Om je ademhaling te volgen hoef je alleen maar je buik op en neer te voelen gaan. Dit kun je elk moment van de dag ervaren.

Hoezo, je bent je brein? Gedachten volgen op wat je ervaart. Verstoren wat je ervaart. Maar je hebt ze absoluut niet nodig om te ervaren. Alleen om erover te vertellen, of schrijven. Naderhand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s