Kater (2)

Toen ik gisteravond tijdens het tandenpoetsen in de spiegel keek, leek mijn gezicht wel een satellietfoto van de Grand Canyon. De kreukels die er vanmorgen nog waren, kwamen hopelijk door de slaap; daarna heb ik niet meer in de spiegel gekeken. Nu zit ik in een koffietentje met een groot glas water naast mijn cappuccino. Geen zware kater, wel een duffe kop en een schuldgevoel. Een schuldkater, als het ware.

Ik kan er gewoon niet goed tegen; raak veel sneller aangeschoten dan anderen. En vooral heel moe. Meestal ben ik dan ook de eerste die aftaait. Zware drank drink ik bijna nooit meer, alleen nog bier. Geen zware Belgische bieren, maar lichtere jongens als Guinness, Jupiler, of, gisteravond in de trein naar Roemenië, Soproni. Hooguit drie. Vier.

Ik raakte aan de praat met een Engelssprekende Hongaar terwijl de trein stilstond op het grensstation waar we allebei even de benen stonden te strekken. Toen de trein weer reed, stelde ik voor wat te gaan drinken (koffie, had ik in gedachten) in de restauratiewagon. Dat liep anders: hij zag me naar de dame kijken die de drankjes serveerde en begon me te pushen om haar te versieren. ‘Talk to her, while I go to the bathroom!’ Dus deed ik dat. Helaas, ze sprak geen Engels en werd bovendien omringd door het voltallige treinpersoneel, op de machinist na – althans, daar ga ik van uit.

De man bleef bestellen, zodat ze – Agi – telkens weer naar ons tafeltje kwam en we met haar konden praten. Hij vooral. Ik voelde me wat sukkelig omdat ik hen niet kon verstaan. Hij wist me over te halen twee palinka’s te bestellen, Hongaarse sterkedrank, maar zelfs met zijn trucje om niet dronken te worden – ‘Hold your breath, swollow, breath out; then it goes to the stumach, not the brain’ – voelde ik de alcohol naar mijn hoofd stijgen. Buiten werd het donker en in het treinraam zag ik een moe, ongeschoren, aangeschoten hoofd. Zonde, want eerder op de dag, in Boedapest, had ik me zo fris en scherp gevoeld.

Met dit stukje probeer ik mijn schuldkater van me af te schrijven en mezelf eraan te herinneren het een volgende keer bij twee, drie biertjes te houden. Zodat ik daarna nog in de spiegel durf te kijken tijdens het tandenpoetsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s