Couchsurfing

Morgen hef ik mijn Couchsurfing-account op.

In het begin was couchsurfen briljant; stelde ik een open request op voor elke hoofdstad tussen Boeddhapest en Berlijn en kon ik kiezen bij wie ik op de bank zou slapen. Dat was zo’n vijf jaar terug. Sindsdien werd het steeds lastiger om een ‘host’ te vinden, ondanks dat ik intussen aardig wat positive recommendations had verzameld.

Tijdens de laatste twee trips die ik maakte, heb ik van de vier weken hooguit vier nachten gecouchsurft. Ik sliep voornamelijk in hosteldormitory’s (sinds ik freelance reis ik low-budget), waar ik als veertiger altijd kans loop om tussen het feestend grut terecht te komen. Al heb ik daar ook heel leuke mensen leren kennen, van álle leeftijden.

Het leuke van couchsurfing is (was?) dat je wordt uitgenodigd door een onbekende om bij hem, haar of hen te slapen. Soms op een bank in een studentenflat, soms in een tweepersoonsbed in een eigen kamer. Zonder uitzondering had ik vriendelijke, lieve, open minded hosts, die ik vaak in één avond meer toevertrouwde dan ik mijn beste vrienden ooit heb verteld. Apart, hoe je zo gemakkelijk je ziel blootlegt bij een vreemde. Misschien wel omdat je elkaar daarna nooit meer ziet?

Maar goed, tijdens mijn laatste trips werd ik steeds minder uitgenodigd – wat best sneu klinkt, nu ik het opschrijf. Misschien zijn er inmiddels andere platformen, of apps. In het hostel in Roemenië was bijna iedereen aan het tinderen. Doe ik niet aan: naast Couchsurfing en LinkedIn gebruik ik geen social media.

Dus ging ik zelf op zoek naar hosts. Het nadeel daarvan is dat er op Couchsurfing vaak duizenden te vinden zijn, vooral in grote steden, waardoor het zoeken nogal wat tijd in beslag neemt. Ondanks dat ik op deze manier een paar keer een slaapplek scoorde (‘Hi, I’m Rob from the Netherlands. I noticed your profile and was wondering if I could sleep on your couch tonight. Bringing stroopwafels!’), voelde het best opdringerig. Wat het ook eigenlijk is.

Binnenkort reis ik een weekje door Midden-Europa en om te voorkomen dat ik halve dagen ga ‘couchsearchen’ hef ik m’n account op.

Morgen dan. Nog één dagje afwachten of ik word uitgenodigd.

2 gedachtes over “Couchsurfing

  1. Het is inderdaad niet makkelijk om een host te vinden. Tijdens een solo-Balkantrip een aantal jaar geleden slechts in 2 van de 6 steden kunnen couchsurfen.

    Ik begin meestal een week of 2 voor ik vertrek naar (mogelijke) hosts te zoeken. Ik filter dan meestal op hosts die de laatste week/maand nog online waren. En dan maar zoeken: mensen die een profiel hebben waar ik me goed bij voel, de referenties lezen, …

    Uiteindelijk stuur ik 3 à 5 mogelijke hosts een bericht. Meestal sturen er dan toch 2 terug. Ik weet niet hoe jij het juist aanpakt? Bij mij lijkt dit in ieder geval wel te werken.

    Like

    • Dank voor je reactie Toon! Ik had ook wel een paar ‘zoekalgoritmes’ om hosts te vinden, maar het kost zoveel tijd. Uitgenodigd wórden scheelt niet alleen veel tijd, maar zorgt er ook voor dat ik me meer welkom voel.
      Hij staat inmiddels op non-actief, gewoon om me te beletten dat ik weer uren op zoek ga, terwijl ik die tijd liever gebruik om om me heen te kijken.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s