Stilte (4)

In Praag liep ik een kerkje binnen. Het was er doodstil, op de piep in mijn oren en wat schuifelende echo’s van een paar toeristen na. Ik ging met mijn rug tegen een pilaar staan en liet de stilte indalen. Een minuutje of vijf, hooguit.

Toen ik weer buiten stond leek er wat ruimte te zijn tussen de stadskakofonie en mezelf. Alsof ik omhuld werd door stilte.

Ik slenterde van het ene groene stoplicht naar het volgende, zonder doel, me ervan bewust dat ik mijn gedachten, herinneringen en verwachtingen elk moment zou kunnen toelaten als ik daarvoor koos. Zolang ik dit niet deed, voelde ik me volkomen vredig.

Een gedachte over “Stilte (4)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s