Innerlijke demonen

Jaren terug zag ik Dragon: The Bruce Lee Story in de riksbioscoop in Den Haag (2,50 gulden per film), en van de scène waarin Lee* zijn innerlijke demon te lijf gaat op een verlaten begraafplaats in de regen, krijg ik nog steeds kippenvel als ik eraan terugdenk; wat ik regelmatig doe.

Ineens begreep ik waarom.

Bruce Lee scheen te worden geplaagd door een vloek, door een kwelgeest, een demon. In die scène rekent hij af met die kwelgeest. Zelf heb ik, voor zover ik weet, geen last van kwelgeesten. Wel van iets anders. Hád. En nu ik daar niet langer door geplaagd word, kijk ik op een andere manier naar ‘psychische belemmeringen’.

Onder die noemer schaar ik alles wat je op mentaal niveau in de weg zit – of dat nu wel of niet is opgenomen in de DSM V. En ik ben ervan overtuigd dat deze belemmeringen voor zeker de helft in stand worden gehouden doordat je niet weet wát je belemmert.

Dan kun je het gevecht ook niet aangaan.

Wat mij in die scène zo aansprak, was niet dat Lee zijn innerlijke demon versloeg, maar dat hij hem onder ogen kreeg. Dat was wat ik ook wilde: zien wat me belemmerde. Godverdomme weten wát ik te lijf moest gaan. Ik benijdde Lee terwijl hij mij tegelijkertijd inspireerde: je kunt je kwelgeest dus onder ogen komen.

Hem verslaan – met of zonder nunchaku’s – is vers twee.

 

* Bruce Lee wordt in deze film gespeeld door Jason Scott Lee: geen familie voor zover ik weet.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s