Geluk (2)

Wat geluk precies is, hoop ik ooit nog op een tegeltje te kunnen vangen. Het is, weet ik inmiddels, wat anders dan verheugen. Dat zie ik meer als een luchtspiegeling: zodra je er bent, is het verdwenen.

Geluk is misschien wel het gebrek aan verlangen je ergens op te verheugen.

 

Puttertjes

Hierom heb ik dus geen smartphone, en zal ik ook niet zo snel op een e-bike stappen. Net fietste ik naar de bibliotheek (waar ik overigens wel mijn laptop openklap in plaats van een boek) en zag ik onderweg twee puttertjes rondscharrelen op de grond.

Ik keerde om om er nog een keer langs te fietsen. Ze vlogen op en belandden beide op een lage tak van een jong boompje waardoor ik, terwijl ik erlangs fietste, van heel dichtbij hun bonte rood-wit-zwarte koppies tussen de witte bloesem zag.

Dit had ik anders vast gemist.

(En nee, ik heb er geen foto van gemaakt.)

Prullenbak

Onder Populair, hiernaast, vind je mijn populairste stukjes. Zie ik daar een onbekende titel kijk ik altijd even wat ik ook alweer te melden had. Soms verrassend, dan zet ik hem weer even bovenaan (‘sticky’). Soms tenenkrommend, dan verdwijnt-ie – hatsaflats – in de prullenbak.

Dus bedankt voor het aanklikken!

 

 

Drie must-reads

Eerder dit jaar deed ik de redactie voor drie titels die onlangs zijn verschenen en die ik je van harte kan aanraden: In de voorste linie (Michael Grant), Bij zonsondergang (Nora Roberts) en Sirenen (Joseph Knox), respectievelijk een Young Adult (al zitten er behoorlijk gruwelijke scènes in), een romantische/erotische ‘feelgood-thriller’, en een van de schimmigste thrillers die ik ooit las.

In twee eerdere blogposts schreef ik al over de titels van Grant en Roberts. En Knox’ boek sluit een-op-een aan op de post waarin ik mijn ‘motieven’ voor het lezen van thrillers uit de doeken doe: zijn verhaal doet onder andere een flink beroep op je ‘interne ramptoerist’.

Zo, kun je even vooruit met dit herfstweer.