Loyaliteitsgarantie

Ondanks dat loyaliteit is gefundeerd op liefde, kan het een averechtse uitwerking hebben.

Wellicht klink ik nu wat grof door de bocht, maar volgens mij biedt elke religie, elke cultuur en zelfs de mafste traditie een manier om je loyaliteit te laten blijken aan je ouders en andere naasten. Kortom: je gelooft in de god waarin je naasten geloven omdat dit een loyaliteitsgarantie creëert. Door je geloofs- of andere overtuiging te conformeren aan de overtuiging van je naasten heb je een middel om je met hen te verbinden – wat losstaat van de vraag of er daadwerkelijk iemand van bovenaf toekijkt. Ook culturen en tradities dienen dit doel.

Niets mis mee, maar het kan gaan wringen in de nabijheid van afwijkende overtuigingen. Om twee redenen.

Eén: we zien afwijkende overtuigingen als in-twijfel-trekking van de onze, en daarmee als bedreiging van onze loyaliteit. Vandaar religieuze spanningen: de ‘specie’ tussen jou en je naasten wordt als het ware afgebikt.

Twee: afwijkende overtuigingen creëren een drempel om de ander, dus diegene met een andere overtuiging, te benaderen. Dit frustreert ons op een onderhuids niveau: je duldt geen barrières vóórdat je erachter bent gekomen met wie je te maken hebt.

Binnenkort weer lichtere kost, beloofd.

PS. Ik gebruik de je-vorm en ons-vorm zonder dat ik jou bedoel; dit stukje is bovendien hypothetisch. (Zo, ingedekt.)

 

8 gedachtes over “Loyaliteitsgarantie

  1. Aangezien ik de vorige keer schreef dat ik geen last heb van procrastinatie, voelde ik mij verplicht om mijn mening nu te geven en niet uit te stellen tot morgen. Het is een behoorlijk zwaar stuk Rob. Ik moest mijn hersenen toch even pijnigen…
    Loyaliteit kan zeker een averechtse uitwerking hebben…
    We zijn dus loyaal uit liefde voor de mensen waar we graag bij zijn. Maar als we voelen dat die mens niet zo lief is als we eerst dachten, dan kan die liefde of de loyaliteit zo omslaan in haat. En dan is de cement weg. Ik denk hier nog niet eens aan groepen, culturen, gelovigen… Ik denk aan individuen… aan vechtscheidingen. De grote liefde tussen twee mensen die uitmondt in een koude oorlog. Een oorlog die zo bitter is dat zelfs de onschuldige kinderen er worden in meegesleept. Het blijft een kunst om het hoofd koel te houden en de loyaliteit niet te doen omslaan in rancune.
    Maar wat als je geliefde bijvoorbeeld iets verschrikkelijks doet? Iemand berooft, verkracht of vierendeelt? Dan ben je niks met loyaliteit. Dan zou dat zelfs erg zijn om loyaal te zijn. Toch? Ik geraak er toch niet uit en sluit hierbij dit doodlopend spoor van mijn denken af. Ik wens jullie een goedenacht.

    Like

    • Dank voor je reactie Matroos (al hoef je je nooit verplicht te voelen). Dat loyaliteit een schaduwzijde heeft, was de strekking van mijn stukje, en die constatering meen ik ook in jouw reactie te herkennen. Ik schreef een eerdere versie van dit stukje met de situatie in Belfast in het achterhoofd; al zijn er zat andere spanningsgebieden te noemen waarop dit van toepassing is. Het leek me verstandig niets te benoemen en het globaal te houden.

      Liked by 1 persoon

  2. In autoritaire landen worden afwijkende uitlatingen gezien als gebrek aan loyaliteit, inderdaad.
    Er zijn culturen waarin je geacht wordt je mond te houden.
    Maar wat ik geloof bepaal ik niet zelf. In die zin heb ik geen vrije keuze in mijn overtuigingen.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s