Ietsepietsie

Ik speel met het idee om hier een enquête te posten, met als ja-nee-vraag: ‘Mag je een blogpost aanpassen nádat-ie is geliket?’ (Dat doe ik weleens namelijk. Ik bedoel, het zijn geen wetsvoorstellen of zo. Toch?)

Om dan na een paar dagen de vraag ietsepietsie aan te passen.

Laatbloeier

Ik liep een oud-collega tegen het lijf, zo’n tien jaar ouder dan ik, die inmiddels een jong gezin heeft. Hij noemde zichzelf een laatbloeier.

Alsof je alleen tot bloei kan komen als je een gezin hebt.

Zou er niet eens tijd voor hebben: ik wil nog zóveel doen! En bén al zo laat begonnen!

Bus

‘De NS vroeg in 1988 aan reizigers om een naam te bedenken voor een nieuwe trein. Ik stuurde de naam “koploper” in en kwam als winnaar uit de bus.’

Rubriek Binnenkijken, Volkskrant Magazine, 10 juni 2017

Straatvuil (met een grote gele M erop)

Vroeger ging ik nog weleens naar een meerdaags festival. Dan lag het terrein op dag 2 al vol met troep, ondanks de tieners die bekertjes stapelden om ze in te wisselen voor een consumptie. Op een gegeven moment kon het me tussen alle bakjes, bierbekertjes en pizzakartonnetjes ook niet meer schelen en pleurde ik mijn afval ook gewoon op de grond. Doorgaan met het lezen van “Straatvuil (met een grote gele M erop)”

Hebben en heven

Uit onderstaand voorbeeld blijkt het voordeel van ‘u hebt’ ten opzichte van ‘u heeft’:

De dader die u heeft bedwelmd. (De dader bedwelmt? Of werd de dader zelf bedwelmd?)

De dader die u hebt bedwelmd. (De dader werd bedwelmd. Geen ruimte voor misinterpretatie.)

 

Rekenschap

Hola

schaar je míj onder ‘die kruisvaarders’!?

Moet ík mij nu verantwoorden

voor hún plunderen en moorden?

Liet een van mijn verre voorvaders

zich lonken door relikwieën

ging hij, zogenaamd voor God

maar feitelijk voor hebzucht door de knieën…

zou hem dat onherroepelijk misstaan

Maar reken je dat míj nu aan?

 

Stilte (5)

Gisteren fietste ik langs de Schie onder dezelfde bomen die me eerder inspireerden voor dit rijmpje; al geldt die metafoor – je gedachten als bladeren – natuurlijk voor alle bomen. Of wolken. Vogels. Sterren. De natuur biedt tal van metaforen.

Probeer het eens. Wandel, fiets of kano (of rij in je cabrio, zolang je maar niemand schept) onder een dak van bladeren door, en stel je voor dat het je gedachten zijn die daarboven ritselen. Zo kun je misschien wat ruimte creëren tussen jou en je gedachten, alsof je er los van staat. Alsof ze zichzelf denken; jou helemaal niet nodig hebben. Doorgaan met het lezen van “Stilte (5)”