Bloggen is blootgeven

Als ik al tijd maak om blogs te lezen, lees ik liever niet wat iemand van plan is – welk boek hij of zij nog wil lezen, waar zijn reis naartoe gaat en hoeveel zin hij daar wel niet in heeft, of andere to-do- en bucketlijsten. Onder dat soort stukjes zou eigenlijk een ‘Leuk voor je!’-knop moeten staan. Of: ‘Wat let je?’ Of: ‘Hup!’

Aan de andere kant, het kan me op ideeën brengen. Daarnaast geef je je als blogger met wat je van plan bent ook een beetje bloot; toch een van de redenen om te bloggen, niet? En vaak werkt het als een geheugenstick achter de deur, het één op nul delen van je doelen met de rest van de wereld.

Nu ik toch je aandacht heb, de volgende drie titels staan bovenaan mijn to-read-list:

  • Not dead yet, Phil Collins (Cornerstone): ik heb Phils en Genesis’ platen grijsgedraaid. En in een ver, ver verleden, toen ik nog weleens achter de zwart-witte toetsen kroop, heb ik met een vriend een huiskamerconcert gegeven (hij achter de drums), waar we onder andere ‘Fading Lights’ speelden.
  • De roman als overlevingsstrategie, Tim Parks (Arbeiderspers). Schrijven, lezen, lezen over schrijven en schrijven over lezen – ik kan er geen genoeg van krijgen. Heeft ongetwijfeld te maken met de ‘inhaalslag’ die ik nu maak doordat ik pas onlangs mijn ‘leest’ heb gevonden.*
  • Vals alarm, leven met een dwangstoornis, Menno Oosterhof (Lucht). De enige dwang die ik nu nog voel, is dwangmatig graag willen weten wat dwanggedrag en -denken veroorzaakt. Naast een boel introspectie (waar een flink aantal van mijn blogposts uit zijn ontsproten) lees ik graag andermans gedachten hierover.

Dan zijn er nog een boel romans en thrillers die ik zou willen lezen (John le Carré ligt al een jaar op me te wachten), maar gezien ik vooral fictie redigeer, pak ik in m’n vrije tijd liever non-fictie op.

Nu alleen nog tijd! Denk dat ik in augustus een weekje Oost-Europa ga doen. Boek mee, geen laptop. Nu al zin in.

 

* Voorheen was ik een ‘bèta’ – vraag me niet waarom.

 

5 gedachtes over “Bloggen is blootgeven

  1. “Not dead yet” is zeker een aanrader! Goudeerlijk geschreven. Je krijgt zeker meer waardering voor de man als je ziet wat hij op muzikaal gebied allemaal gedaan heeft, ook buiten zijn solo- en Genesiscarrière.
    Mooie herinnering aan het huiskamerconcert: je moest en zou die lange, snelle solo in Fading Lights met één hand spelen, want “dat deed Tony Banks vast ook”. En het lukte je ook nog.
    Later heb ik je geloof ik de beelden van een liveconcert van Genesis laten zien, waarbij Tony Banks de solo doodleuk met twee handen speelde…

    Liked by 1 persoon

    • Toen draaide ik m’n hand daar niet voor om 😉 Dacht al dat je zou reageren! Heb ’m gister gekocht, de Engelse, en volgens mij heeft-ie ’m echt zelf geschreven. Ben er gelijk ingedoken.

      Like

  2. Nououou, ik las het voorstukje en dacht ja, ja, ja, dat heb ik ook. Nu komt er iets… iets….

    En toen…. kwam er zomaar weer een ‘wat wil ik lezen’ in mijn onwillige geest.
    😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s