Uit eten

Mag ik even een luxeprobleem aansnijden?

Restaurantporties. Vaak veel te klein, voor mij althans. Thuis schep ik tweeënhalf keer op. Dan heb ik weliswaar geen voorgerecht gemaakt, maar neem ik daarna ook nog toet – waar je, nu ik toch op de zeurstoel zit, in een restaurant algauw 7 euro voor neertelt, alléén maar omdat er een takje munt op ligt.

Maar terug naar het hoofd-luxeprobleem. Waarom krijgt iedereen dezelfde portie geserveerd, lós van hoe groot of hongerig hij of zij is? Dit zou ik best willen kunnen aangeven, bijvoorbeeld op een schaal van S tot XL. Dan betaal ik gerust wat meer voor een XL.

Uit eten, het gaat me sowieso niet goed af. Laatst ging ik met een vriend in plaats van een biertje de daghap scoren bij een eetcafé. Bijkletsen en tegelijkertijd eten, dat komt neer op timen (even wachten met je vraag als de ander net een volle hap naar binnen schuift) of schrokken (de ander wachtte niet met zijn vraag terwijl ik net een volle hap naar binnen schoof).

Daarna rekenden we een bedrag af waar ik een week voor kan koken, en had ik niet eens een toetje op.

 

takje-munt_2263380

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s