Ego

Ik zie het ego – mijn ego – niet als iets kwalijks. Ik zie het als houvast, als reactie op: Vertel eens iets over jezelf. Al zou het best kunnen dat ik ‘ego’ nu verwar met ‘identiteit’, of ‘persoonlijkheid’. Of ‘carrière’.

Soms lukt het me mijn ego los te laten. Ben ik even ‘niemand’. Heerlijke maar spaarzame momenten van opluchting, die ik enkel meemaak als ik alleen ben. Momenten waarop ik geen behoefte heb aan houvast.

Daarbuiten draag ik mijn ego als een maatpak. En zoals een ieder die zeker wil weten dat hij goed gekleed gaat, heb ik dan af en toe een spiegel nodig.

 

Perspectief

Voordat je, als fictie-schrijver, je verhaal gaat opschrijven dien je eerst te bepalen door wiens ogen (dus via welk personage) je de lezer laat meekijken. Wie aanschouwt er en ervaart er en wat vindt hij/zij hier vervolgens van? Oftewel: het perspectief.

In het perspectief schuilt wat mij betreft de kracht van een boek: je kunt de lezer gedachten laten lezen, iets wat in het dagelijks leven niet mogelijk is en waarvoor in films vaak ‘verplichte’ dialogen of een voice-over worden gebruikt. Tevens helpt het perspectief de lezer het personage te leren kennen, doordat je niet alleen beschrijft wat hij zegt en doet, maar tevens wat hij denkt en voelt. Doorgaan met het lezen van “Perspectief”

Cappuccino’s na twaalven

Telkens als ik ná twaalven een cappuccino bestel, denk ik aan de serveerster in die pizzeria aan het Comomeer, die opzichtig geïrriteerd haar hoofd schudde als de zoveelste toerist – het was lunchtijd – een cappuccino bestelde na de pizza. Die vrouw had zich heel wat frustratie kunnen besparen door zich er gewoon bij neer te leggen; en had eind van de dag waarschijnlijk flink meer fooi kunnen hebben.

Zodra anderen afwijken van wat voor ons gebruikelijk is, ontvlammen de irritatieneuronen. Waarom toch? Zijn we dan uiteindelijk toch gewoontedieren? Is die ‘comfortzone’ zo comfortabel dat we ons verzetten tegen alles wat hierbuiten valt? Doorgaan met het lezen van “Cappuccino’s na twaalven”

Pensioen

Die lage redactietarieven maken het best lastig om reserves op te bouwen, laat staan een pensioen. Ik zie al voor me hoe ik later in een of ander tehuis met een laptop (of wat voor apparaat we tegen die tijd ook gebruiken) op schoot in ‘de huiskamer’ zit; fontsize 24, vragend of de tv (of wat voor apparaat we tegen die tijd ook gebruiken) wat zachter mag.

Op zich heb ik vrede met dit vooruitzicht: redactiewerk is low pay, high pleasure. Doorgaan met het lezen van “Pensioen”