Knikken in het belang van spontaniteit

Ik maak geregeld mee dat iemand iets gevats of grappigs zegt – althans, zo kijken ze er dan bij – waarna ik al knikkend en glimlachend probeer te begrijpen wat ze eigenlijk bedoelen, en of er sarcasme in het spel is, en of ik mijn eigen onzekerheid misschien terugzie in zijn of haar blik waaruit zou kunnen blijken dat ze ook maar een cliché opdissen.

Zoals: ‘Jaaa… voor niets gaat de zon op’, wat ik nooit echt heb begrepen. En zoals dat Joodse/Chinese gezegde waarbij je in plaats van rijkdom en gezondheid veel personeel wordt toegewenst, terwijl ik zzp’er ben – of is dat juist de grap?

Dit zijn slechts twee voorbeelden en natuurlijk kan ik het vragen of later opzoeken, maar in het belang van spontaniteit kán ik op zo’n moment toch weinig anders dan glimlachend knikken? Wat, bedenk ik nu ik het opschrijf, trouwens ook mijn reactie is als iemand blijkens zijn grijns zojuist iets gevats of grappigs zei, terwijl ik hem niet verstond.

‘Hè?’ en ‘sorry?’ zijn op zulke momenten nou eenmaal funest.

 

2 gedachten over “Knikken in het belang van spontaniteit

  1. “Pretending you’ve heard something when you haven’t is relatively simple.
    People get away with it every day.
    Pretending you haven’t heard something when you have, on the other hand,
    is in my perception the reverse of simple.”
    – from “The Mission Song” by John le Carré

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s