Redigeren blijft mensenwerk

In een drieluik over de Tweede Wereldoorlog* werd het geluid van geweerschoten in deel 1 met beng, beng en in deel 2 met pang pang aangeduid. Met zoek-en-vervang veranderde ik alle pangs in deel 2 in bengs. Inclusief een Japanse soldaat genaamd Pang. Hier kwam ik achter toen ik dacht: wie is die Beng nou weer?

 

* In de voorste linie en De lange weg, van Michael Grant (Harper Collins Holland).

 

Freelance-onzekerheden

Tegenover alle voordelen van mijn werk als freelance redacteur staat één groot nadeel: onzekerheid.

Lever ik een klus in, krijg ik meestal (maar niet altijd) een bedankje van de bureauredactie. Soms hoor ik een paar dagen later dat de vertaler of schrijver blij was met mijn correcties en feedback, maar meestal hoor ik niets. Geen nieuws is goed nieuws, vul ik dan zelf maar in. Doorgaan met het lezen van “Freelance-onzekerheden”

Egoplatform?

Klopt, ik schrijf hier voornamelijk over mezelf. Maar een blog is toch niets anders dan een publiek dagboek? Een egoplatform? Of zit er meer achter mijn exhibitionisme?

Schrijven kan verhelderen en opluchten. Net als praten. Toch kun je pas écht bij iemand je hart luchten als je precies weet wat je dwarszit, wat niet altijd het eerste is wat in je opkomt. Bovendien speelt het (vermeende) geduld van de luisteraar een rol. Bij mij althans.

Schrijven helpt me mijn woorden goed op een rijtje te zetten, en daarmee mijn gedachten. En het idee dat ‘iedereen’ (al mijn vijftig volgers) meelezen, dwingt me mezelf zo scherp mogelijk te verwoorden.