Egoplatform?

Klopt, ik schrijf hier voornamelijk over mezelf. Maar een blog is toch niets anders dan een publiek dagboek? Een egoplatform? Of zit er meer achter mijn exhibitionisme?

Schrijven kan verhelderen en opluchten. Net als praten. Toch kun je pas écht bij iemand je hart luchten als je precies weet wat je dwarszit, wat niet altijd het eerste is wat in je opkomt. Bovendien speelt het (vermeende) geduld van de luisteraar een rol. Bij mij althans.

Schrijven helpt me mijn woorden goed op een rijtje te zetten, en daarmee mijn gedachten. En het idee dat ‘iedereen’ (al mijn vijftig volgers) meelezen, dwingt me mezelf zo scherp mogelijk te verwoorden.

 

Drogdrogering

Dit stukje wilde ik al talloze keren eerder tikken, maar het is een verwijt, en verwijten lezen niet prettig. Bovendien worden ze in de regel niet gelezen door degenen voor wie het verwijt bedoeld is.

Maar nu bevestigde de krant* waar ik me al jaren zorgen over maakte: koeien zien niet scherp genoeg van dichtbij om plastic en ander afval van gras te kunnen onderscheiden. Op de foto bij het stukje laat een dierenarts een blikje zien dat hij uit de maag van een koe heeft gehaald. Doorgaan met het lezen van “Drogdrogering”