Kun je éven je klep houden, alsjeblieft?

In een interview las ik hoe Anouk zich opwond over pratende mensen tijdens haar optredens. ‘Waarom betaal je potverdomme 50 euro of meer, om aan je buurvrouw te vertellen dat je morgen boerenkool met worst eet?’

Op Rock Werchter gaf Sting jaren terug een solo-optreden. De man zong zijn mooiste nummers, zichzelf begeleidend op de gitaar. Naast me stonden twee kerels het gezellig te hebben. Chrístus wat was dat irritant. Ik wilde er wat van zeggen, à ‘Hoe vaak treedt Sting voor júllie op… wekelijks?’, maar ben ergens anders gaan staan. En tijdens een akoestisch concert van Krezip, in Vredenburg, was de hele zaal wel stil, op één balkon na. Die hadden wellicht gezopen. Weg magie bij ‘I would stay’.

Gepraat tijdens optredens weerhoudt je ervan om je, zoals Anouk zei, te kunnen verliezen in de muziek. Maar misschien dat niet iedereen weet hoe dit moet? Of beter gezegd, dat dit kán? Je moet het immers eerst een keer ervaren hebben.

Eén keer kon zelfs het gepraat me er niet van weerhouden om volledig op te gaan in de muziek. Tijdens een gratis lunchconcert in de Doelen in Rotterdam speelde een jonge Aziatische violist een solo uit een stuk dat ik niet kende (en er zijn heel veel klassieke stukken die ik nog niet ken, wat ik langzaam aan het inhalen ben). Ik smólt zowat in m’n stoel, ondanks het gegniffel en geritsel om me heen (want ‘lunchconcert’). Nooit geweten dat muziek zo kon ontroeren.

Zo veel dat ik daarna vergat na te vragen waar ik nou precies naar had geluisterd.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s