In de voorste linie

Ondanks dat ik in de regel geen ‘Young Adult’ redigeer, was ik behoorlijk onder de indruk van de eerste twee delen van het drieluik van Michael Grant: In de voorste linie en De lange weg. Deel drie, De laatste missie, heb ik helaas niet kunnen doen doordat ik op een andere klus zat. Jammer, want ik had niet alleen willen weten hoe het afloopt, het voelt zelfs alsof ik voortijdig afscheid heb moeten nemen van een paar goede vriendinnen.

Tienermeiden, nota bene, maar voordat je nu je wenkbrauwen optrekt, vertel ik je eerst iets over de setting van het verhaal.

In Grants versie van de Tweede Wereldoorlog worden behalve de mannen ook de Amerikaanse vrouwen opgeroepen om tegen Hitlers troepen te vechten. Niet waargebeurd, maar niet minder realistisch. Want niet alleen maak je als lezer de intense gruwelen van het slagveld van héél dichtbij mee – wat nou YA!? –, Grant schetst tevens heel knap de dubbele moraal van het Amerika in de jaren veertig van de vorige eeuw, met gescheiden toiletten voor ‘blanken’ en ‘zwarten’, dat zich geroepen voelde om de Jodenonderdrukking overzee te lijf te gaan. Wél waargebeurd. Tel daarbij het seksisme op tegen de jonge vrouwelijke soldaten en je hebt een opsomming van thema’s die nog altijd actueel zijn.

Ik zou deze serie daarom aan zowel young adults als adults willen aanraden. En mocht je nog twijfelen vanwege het YA-stempel:

Frangie is geschokt. `Wat deed Rainy op het hoofdkwartier van de Gestapo?’

Rio schudt haar hoofd. `Dat wil je niet weten. Ik weet het wel, en ik wou dat ik het niet wist. Ik kan alleen maar zeggen dat de werkelijkheid over die Gestapo-eikels nog veel erger is dan alles wat je hebt gehoord.’

[…]

`Dames. Wat zien jullie er geweldig uit, vanavond. Maar ik geloof dat er ook een stinknikker aan jullie tafeltje zit en _’

In minder dan drie seconden heeft Rio zijn handen weggeslagen, waardoor hij voorover kukelt. Dan legt Rio haar hand op zijn achterhoofd en slaat zijn gezicht met een klap tegen het tafelblad. Het bloed spuit uit zijn neus. Hij brult, en Rio grijpt een van zijn oren beet en draait er stevig aan.

De andere drie jongens komen ook aangelopen, klaar om het op te nemen voor hun vriend, maar als ze Rio’s blik hebben opgevangen stoppen ze. Frangie herkent de blik van een gazelle die geen schijn van kans maakt tegenover een leeuwin.

[…]

`Dank je,’ zegt Frangie. `Maar ik heb er echt geen last van. Het glijdt van me af als water van een eend.’

`Echt waar?’ vraagt Rainy, die haar aankijkt met de intense blik van iemand die te veel gedronken heeft. `Heb je daar echt geen last van?’

`Misschien een klein beetje,’ mompelt Frangie. `Je went eraan.’

`Dat zou je niet moeten doen,’ zegt Rio. `Daar mag je niet aan wennen.’

[…]

Rio tilt haar glas op. `Op het niet wennen aan onzin.’

Voor het eerst lacht Rainy. Het is een wrang, stijf lachje, maar het is al meer dan ze tot nu toe heeft laten zien. `Nou, korporaal Richlin, als je niet van onzin houdt, zit je misschien toch niet op de goeie plek, want voor zover ik kan beoordelen draait het hele Amerikaanse leger op dergelijke onzin.’

 

(Uit: De lange weg, Michael Grant, HarperCollins Holland)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s