Hoongelach

Geen walgelijker menselijk geluid dan het hoongelach dat kameraadschap uitdraagt.

(Ik lees momenteel Winter Soldier, van Daniel Mason. Fictie, maar de scène waarin een gewonde man wordt gefolterd deed me terugdenken aan Lise Kristensens De kleine gevangene – non-fictie – waarin lachende Japanse kampwachters hun gevangenen op een door de zon verhitte betonnen plaat laten ‘dansen’.)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s