Even luchten…

Opschrijven schijnt stressverlagend te werken. Komt-ie:

  • Deadlines zijn niet per se stressvol; ze geven me een excuus om me niet met onbelangrijke bullshit bezig te houden (zoals, ik noem maar wat, social media, games, YouTube), maar die deadline is wel heilig (en vaak krap): uitgevers hebben ook deadlines en mijn bijdrage is slechts een schakel in de ketting – al voel ik me als freelancer absoluut niet geketend, voor de duidelijkheid. Toch: die deadline moet niet alleen gehaald worden, mijn werk moet tevens spotless zijn. Dat betekent doorwerken, zij het zonder te haasten, want dan ga ik fouten maken. Of beter gezegd: fouten over het hoofd zien.
  • Doordat ik een laatbloeier ben, lijd ik aan het oplichterssyndroom (al hekel ik clichépsychologie). Ondanks dat dit langzaamaan afneemt, krijg ik bij elke (grote) klus weer de kriebels alsof het mijn eerste is. Die kriebels maken me op z’n zachts gezegd wat ongezellig en ongeduldig, waardoor ik, als ik naar mijn koffiestek of sportschool ga, hoop dat die en die er niet zijn. Geeft ook weer stress omdat ik júíst doordat ik zo veel alleen ben naar een praatje snak.
  • Bij zeg één op de vier redactieklussen betreed ik het volgende spanningsgebied: véél ruimte om mijn meerwaarde te laten blijken, met daarmee gróte kans de schrijver, vertaler of de redacteur vóór mij op zijn of haar tenen te trappen. Dan zou mijn best doen weleens áverechts kunnen werken. Al weet ik dit niet zeker, want als dit al zo is, hoor ik het niet. Wat me op de volgende stressbron brengt.
  • Gebrek aan feedback. Soms krijg ik een bedankje, maar meestal hoor ik niets. Dan is het of ik een tentamen heb ingeleverd waar ik nooit een cijfer voor krijg. Pas bij een vólgende opdracht weet ik dat ik een voldoende heb gescoord voor de vorige. En soms zit daar lang tussen. Speaking of
  • Als die volgende klus dan komt, kan en wil ik geen nee zeggen. Wíl ik geen nee zeggen omdat elke klus er één is en kán ik geen nee zeggen omdat uitgevers op zoek gaan naar een andere freelancer als ik te vaak niet kan. Intussen weet ik dat ik wél nee moet zeggen als ik echt geen tijd heb, want anders snijd ik mezelf in de vingers – en die heb ik veel te hard nodig.
  • Gebrek aan erkenning. Ook stressvol, want is erkenning oftewel waardering geen basisbehoefte? Voor mij elk geval wel. Zo hoorde ik per toeval dat een thriller die ik grondig redigeerde een debuutprijs had gewonnen. Inderdaad, voltooid verleden tijd. Op internet zag ik foto’s van de prijsuitreiking. Ik werd niet eens genoemd in het dankwoord.
  • Onbeantwoorde mails door bureauredacteuren. Dat geeft onzekerheid en daarmee stress. Kijk, ik snap dat je je als bureauredacteur geen werkverschaffer wilt voelen, maar is het te veel gevraagd een kort ‘Nee, momenteel niet, je hoort van ons’ terug te sturen? Zo vaak mail ik niet toch? Dit sluit nauw aan op mijn ‘gebrek aan feedback’- en ‘gebrek aan erkenning’-stressbronnen, hiervoor, en dus cirkel ik soms uren een aasgier boven mijn inbox – mits ik geen deadline heb.
  • Wachten op mijn geld, absoluut stressvol (ook omdat het iets zegt over waardering). Ik bedoel, zes weken, kom óp!

 

turkey_vulture_underside_10_17

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.