Aandachtslek

Nog even over die innerlijke demonen.

Wát er ook de oorzaak van was dat ik mijn aandacht niet bij het gesprek kon houden, dát ik mijn aandacht er niet bij kon houden werd de oorzaak van de ángst mijn aandacht niet bij het gesprek te kunnen houden. En niet alleen bij het gesprek, maar ook bij een Tori Amos-concert, of de natuur; bij alles waar ik voorheen wel bij kon opletten of van genieten.

Dat mijn aandacht niet meer vanzelfsprekend was, maakte me doodsbang. (Zodoende mijn ‘angststoornis’ van destijds.)

Die angst ging tevens gepaard met het zoeken naar een oorzaak, naar iets wat verklaarde waarom ik mijn aandacht er niet bij kon houden. (Zodoende mijn ‘piekerstoornis’ van destijds.)

Inmiddels heb ik een vermoeden naar de oorspronkelijk oorzaak van mijn aandachtslek. Toen dit alles begon, had ik namelijk alle reden mezelf weg te willen cijferen. Ik wilde liefst níét aanwezig zijn. Niet in de klas (en al helemaal niet vóór de klas), niet in een drukke winkelstraat, niet op muziekles; ik wilde niet dat er naar mij werd gekeken.

En aandacht vergt aanwezigheid.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s