Appeltaart

‘Wacht even, had ze die appeltaart ál die tijd al in haar handen?’ schreef ik in de kantlijn van een manuscript dat ik onlangs redigeerde. Het was de zoveelste keer binnen een paar pagina’s dat ik struikelde. Zo bleek het personage zich ineens op een feestje te bevinden, terwijl ik tot dan toe dacht dat ze gewoon op bezoek was bij haar zus – zonder taart. Het werd een onbedoelde surpriseparty. Voor mij als redacteur welteverstaan.

Toen na het feestje ook nog eens bleek dat haar man ál die tijd al bij haar was (maar dus geen dom woord had gesproken), heb ik voor het eerst sinds tijden een opmerking in de kantlijn afgesloten met een uitroepteken.

Nu ik erover nadenk wat me precies irriteerde, ligt hier – naast het feit dat ik gewoon een sterk manuscript wil opleveren – volgens mij dezelfde oorzaak onder als die waardoor de meeste internetforumdiscussies uit de hand lopen: afstand. Als je de ander niet kunt aankijken of horen en daardoor niet kunt aftasten hoe je vraag of reactie landt, stokt er iets in onze gedeelde behoefte aan bevestiging. Waarmee ik niet per se bedoel dat je wilt zien dat de ander het met je eens is, maar dat je óók wilt zien of dat níét het geval is.

In dit geval kwam die bevestiging vorige week alsnog, toen ik de schrijfster ontmoette op een schrijfevenement. Een verlegen vrouw met vriendelijke ogen die me bedankte voor mijn commentaren en die graag van mij wilde weten of ze verder zou moeten gaan met schrijven.

 

4 gedachten over “Appeltaart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.