Verplichte leeslijst

Ergens begrijp ik de neiging wel om boektitels te verplichten: sommige boeken wil je gewoon íédereen opdringen.

Zoals Anthony Doerrs All the Light We Cannot See :

‘They said they wouldn’t let us swim with a half-breed. Unsanitary. A half-breed, Werner. Aren’t we half-breeds too? Aren’t we half our father, half our mother?’

En Sally Rooneys Normal People :

Not for the first time Marianne thinks cruelty does not only hurt the victim, but the perpetrator also, and maybe more deeply and more permanently. You learn nothing really profound about yourself simply by being bullied; but by bullying someone else you learn something you can never forget.

 

Niche

Na een recente miskleun weet ik precies waar mijn niche ligt: ik heb een verhalende tekst nodig om deze goed te kunnen redigeren. Dit hoeft niet per se een fictief verhaal te zijn, ook verhalende non-fictie, zoals een biografie, gaat me prima af. Een niet-verhalende tekst of tekst zonder anekdotes kan ik hooguit taalkundig corrigeren, maar daar beleef ik weinig lol aan, waardoor mijn aandacht verslapt en ik inhoudelijke fouten, tegenstrijdigheden, germanismen et cetera over het hoofd zie.

Eerlijk gezegd wist ik dit al, maar soms is het lastig nee zeggen. Bijvoorbeeld tegen mijn favoriete opdrachtgevers (vanwege hun fonds of doordat ze beter betalen), of omdat ik even ‘droogsta’.

Hopelijk durf ik dit voortaan eerlijk te zeggen. Bij dezen stuur ik het alvast de ether in.