Dus ik naar Keszthely

Volgens een reisartikel in AD-magazine, waarin een vrouw verslag deed van haar treinreis met haar kroost naar Krakow en, naar mijn mening, erg veel tijd aan het loket kwijt was om stoelen te reserveren – vaak verplicht, kan ook online, wist ze blijkbaar niet –, was Keszthely (Hongarije) als oorspronkelijk einddoel toch iets te ver om per trein te doen, dus toen ik onlangs met een lus door Oost-Europa naar Boedapest was getreind, wilde ik weleens zien wat er zo bijzonder was aan dit stadje. (De bananen misschien?)

Keszthely is een dorpje aan de zuidwestelijke oever van het Balatonmeer, op zo’n twee uur boemelen van Boedapest. Tickets koop je online, op mavcsoport.hu. Dan krijg je een code die je op een van de vele gele ticketmachines op het station kunt intoetsen, waarna je ticket geprint wordt. Op dezelfde manier heb ik de nachttrein van Boedapest naar Berlijn geboekt: kan al vanaf vier tientjes, maar dit keer wilde ik wat meer comfort en was ik 100 euro kwijt – dit was inclusief ontbijt op bed.

Tijdens de rit naar Keszthely voelde ik me, zoals wel vaker, extreem ontspannen. Heeft er vast mee te maken dat treinreizen het andere uiterste is van op kantoor zitten, wat ik vijftien lange jaren heb gedaan. Naast me zat een vriendelijke vrouw, tegenover mij een ietwat aan- en opgeschoten jong stel van wie de jongen het gangpad – voor, achter – continu schichtig in de gaten hield. Toen de conducteur in zicht kwam, trok hij zijn meisje mee.

Het mooiste moment tijdens de rit was, om maar alvast te bekennen, ook het mooiste moment van die dag. Vanuit het raam had ik plotseling zicht op een uitgestrekte witheid, waar in de verte wat bergtoppen bovenuit piepten: het Balatonmeer, in nevelen gehuld.

Keszthely zelf was wel aardig. Een lange winkelstraat met halverwege een kerk, niet heel anders dan veel andere Oost-Europese stadjes. Zaterdagmiddag, dus de meeste winkeltjes waren gesloten en doordat het november was, liepen er verder geen toeristen. Heerlijk stil, dat wel – kon ik m’n gedachten tenminste verstaan. Aan het eind van die straat lag het statige (maar weinig feestelijke) Festetics-paleis/kasteel. Vanuit de tuinen, waarin een paar goudkleurige kastanjes stonden, was slechts een fractie van het verderop gelegen meer zichtbaar doordat het was gaan miezeren.

Op de terugweg naar het station stapte ik een supermarktje binnen voor een snack. Bij het fruitschap probeerde een vrouw een banaan los te trekken van de tros. ‘Goed idee,’ zei ik laconiek. Ze keek me wat geïrriteerd aan, mompelde iets wat ik niet kon verstaan en omdat ik dacht dat het haar niet lukte, bood ik, via een of ander oergebaar, aan de banaan los te trekken. Toen ik die wilde aangeven bleef ze me aankijken, zonder te knipperen, zonder haar hand uit te steken. Bij de kassa aangekomen zag ik de vrouw nog steeds bij de bananen staan, mompelend in zichzelf.

Even iets over die banaan. Ik las ooit dat er tot niet zo lang geleden nog een ánder bananenras was, waarvan de bananen veel intenser smaakten, maar dat vrijwel wereldwijd door een schimmel is uitgeroeid. De banaan die ik had gekocht was ánders geel en smaakte, hoe het ook kan, veel intenser dan alle bananen die ik tot nu toe in mijn leven heb gegeten. Een beetje zoals die bananensnoepjes.

Terug op het station stapte ik in een lege trein die volgens het bord over tien minuten richting Boedapest zou vertrekken. Plots werd er van buitenaf hard op het raam geslagen en keek een spoorwegmedewerker me aan alsof ik een zwerver was die een slaapplek had gevonden. Mijn trein bleek pas een uur later te gaan.

Nog wat geslenterd door diezelfde winkelstraat terwijl het snel donker werd. Een klein miauwend katje bij een boom. Ik aaide hem, om de tijd te doden, al had ik dit anders waarschijnlijk ook gedaan.

 

2 gedachten over “Dus ik naar Keszthely

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.