Afgewimpeld

H. kwam op me afgelopen in de bieb terwijl ik nog een laatste keer mijn Inbox ververste voor ik weer op de fiets zou stappen – ik ben thuis offline en ik verwachtte elk moment een nieuwe klus. We hadden elkaar al weken niet gezien en ze wilde me even nieuwjaar wensen. Staat me bij dat ik ‘Jij ook’ zei, maar daarna klapte ik mijn laptop dicht en zei ik dat ik geen tijd had. Terwijl ze zich omdraaide, ‘Nou, doei dan’ zei en terugliep naar haar plek, kroop er langzaam een gevoel van spijt omhoog.

Ik had haar afgewimpeld, en flink lomp.

Het zit zo: H. heeft vrijwel altijd mot met iemand en zodra ik haar vraag hoe het gaat, krijg ik dat te horen, inclusief alle verwijten over en weer. Oók als we aan een tafel vol laptoppers zitten. Oók als ik het alleen uit beleefdheid vraag omdat ik eigenlijk geen tijd heb vanwege een deadline. Al kan H. dat laatste natuurlijk niet weten, maar toch.

In dit geval had ik geen deadline, had ik feitelijk alle tijd. Had ik best even kunnen vragen hoe het ging. Ik weet bovendien hoe dat voelt, afgewimpeld worden.

Onlangs nog, toen ik M. een fijne kerst wilde wensen, in het koffietentje waar we beiden vaak zitten te werken. Soms kletsten we even (inderdaad, de verleden tijd), vaak waren we allebei druk – wat me eerlijk gezegd juist aantrok in M.: druk én leuk om te zien (want mijn nachtmerrie is verliefd worden op een vrouw die alle tijd heeft), doet ook nog eens hetzelfde werk en lijkt net als ik een perfectionist (waar het op werk aankomt dan, qua sociale handigheid zouden we beiden wat meer perfectionisme kunnen gebruiken). Toen ik door M. werd afgewimpeld – ze zei ‘Hi’ en had voor ik ‘Fijne kerst’ kon zeggen weer haar oordopjes in – deed dat flink zeer. Deels kwam dat doordat afgewezen worden nog altijd door-echoot vanuit mijn verleden. Kon M. natuurlijk niet weten, maar toch.

Nu het vreemde: ik voel me ietwat opgelucht, of verrijkt. Alsof ik iets meer zelfkennis heb opgedaan, wetende dat ook ík een eikel kan zijn. (Wist ik al, om eerlijk te zijn.) Of misschien kwam het doordat ik nu zeker weet dat ik met een werkend geweten ben uitgerust, getuige mijn spijtgevoel. (Idem.) Of misschien doordat ik nu van mezelf weet dat ik me niet langer verschuil achter Zelfrechtvaardiging, iets wat ik tot niet lang geleden nog weleens deed (en waar volgens mij de helft van alle conflicten op aarde door ontstaan dan wel in stand worden gehouden).

Heb H. zodra ik thuis was een sms’je gestuurd met mijn excuses. Maar toch.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.