Boekenboekenboekenboeken (2)

Intussen heb ik The Constant Gardener weer opgepakt. Le Carré weet zijn personages via de kleinste details tot leven te wekken en het zijn zíj die me telkens weer een bladzijde doen omslaan – al gaat dit wat trager dan gebruikelijk doordat ik veel woorden moet opzoeken. Elk geval verrijk ik zo mijn Engelse woordenschat.

Anthony Doerrs All the Light We Cannot See heb ik terug in de kast gezet. Halverwege verliest het zijn schittering, of beter gezegd, zijn vaart: het is of ik op een rotonde terechtkom zonder afslagen. Misschien geef ik het ooit nog een derde kans, want zijn verhalenbundels, waarin hij dezelfde ‘tactiele’ manier van schrijven hanteert, vond ik zeer de moeite waard.

Ik lees graag tijdens het eten, al is het maar om mijn blik ergens op te kunnen richten, en momenteel ligt Nicci French’ The Red Room op mijn eettafel. French’ Onderhuids was een van de fraaiste thrillers die ik tot nu toe las en hun (ze zijn een stel) Engels is voor mij goed te doen zonder constant (sorry, flauw) iets op te hoeven zoeken.

Over eten gesproken. Nu ik minder vaak bij anderen aanschuif en vrijwel elke avond zelf kook, ben ik nieuwe recepten aan het uitproberen en oude aan het ‘routineren’, vooral die van Bill Granger (de Australische chef met de witter-dan-witte tanden). Pas sinds ik Grangers recepten ontdekte heb ik, als ik even mag ‘opscheppen’, écht leren koken. Gister maakte ik bijvoorbeeld de ‘geroerbakte pompoen op Thaise wijze’ uit Bill’s Asian Basics en heb ik hooguit twee regels gelezen in The Red Room – mijn bord nam mijn volle aandacht in beslag.

Ik las Judith Fanto’s Viktor, een roman die op haast kluchtige wijze over de opkomst van de Jodenhaat in het Wenen van vlak voor de Tweede Wereldoorlog verhaalt. De hoofdstukken schakelen om en om van Viktor, een Joodse betweter in het Wenen van destijds, naar een jonge studente die, twee generaties later, met haar Joodse afkomst worstelt. Fanto’s vlotte verteltoon maakt dat dit ‘zoveelste’ verhaal over de Tweede Wereldoorlog, en alle trauma’s die hieruit zijn voortgekomen, zich goed, zelfs vermakelijk laat lezen – waarbij ik niet wil suggereren dat er nu wel genoeg over WOII is geschreven, integendeel, maar een voor de verandering minder zware toonzetting is meer dan welkom. Aanrader!

Nadat ik de zoveelste aanbeveling voorbij zag komen, las ik eindelijk Alex Boogers’ Alleen met de goden. Kan ik kort over zijn: téring. Hoogtepunt van deze roman – en van álles wat ik tot nu toe las – is hoofdstuk 86. Waar waren dit soort boeken verdomme toen ik mijn verplichte leeslijst afwerkte op de havo?

Tevens door velen aanbevolen, maar ’t Hooge Nest van Roxane van Iperen wist mijn aandacht niet langer dan honderd bladzijden vast te houden. Het verhaal is waargebeurd, maar wordt deels-maar-nét-niet als roman verteld, bijvoorbeeld door het beschrijven van details zoals reacties en gedachten waar de schrijfster naar heeft moeten gissen. Mijns inziens was dit verhaal beter uit de inkt gekomen als het volledig geromantiseerd was, in plaats van deels. Smaakkwestie.

 

4 gedachten over “Boekenboekenboekenboeken (2)

  1. Hoi Rob, leuk om zo wat over je te lezen, ook wat betreft het kokkerellen! Ik ben fan van ‘koken met Karin’, een naamgenote. Maar goed, toen ik je blog las, moest ik denken aan mijn opleiding tot vertaler Engels. In de zomervakantie moesten we drie titels lezen uit een lijst van 200 Engelse bestsellers uit de afgelopen zoveel jaar. Nou, ik aan de slag en ik las o.a. de verborgen geschiedenis van Donna Tartt. In het Engels uiteraard. Het was haar debuutroman en er waren lovende recensies over geschreven. Man, man, man, voor mij was het een draak van boek waar geen doorkomen aan was. Ik heb hem uitgelezen en er een stevige boekrecensie over geschreven. Ook las ik toen Love in times of cholera van Gabriel Garcia Marquez. Ik weet het verhaal echt niet meer, maar wel dat ik het een leuk boek vond. En dat derde boek.. ja, hoe heette dat ook alweer.
    Ik lees al tijden niet meer omdat ik de rust er niet voor heb, erg he? En ik ga zeker geen woordjes opzoeken, maar vind het knap dat jij dat wel doet. Het verrijkt zeker je Engelse woordenschat.

    Like

  2. Ik heb Als je het licht niet kan zien (ja, hoor, in het Nederlands) wel graag gelezen. Misschien moet je het inderdaad nog een kans geven. Die rotonde krijgt uiteindelijk toch een afslag. Ik snap wel wat je bedoelt. Knap dat jij in het Engels leest.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik las zijn bundels wel in het Nederlands. Om precies te zijn mocht ik de vertalingen persklaar maken. Vandaar dat ik mijn Engels ook graag op niveau houd 🙂
      Terzijde: ik had ‘Al het licht dat je niet kunt zien’ een fraaiere Nederlandse titel gevonden.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.