Godverredómme

Klein dorpje, iets hoger gelegen parkeerterrein naast een kerk, ik ben er met een vriend van vroeger. Staat me niet meer bij of we die kerk ook bínnen zijn geweest.

We zijn met de auto. Ik achter het stuur en ik kom verdomme maar niet weg uit dat dorpje. De straatjes zijn te nauw en ik moet constant in mijn spiegels kijken of ik niets raak. Ik begin te godverren en ben me er heel erg van bewust dat ik de klemtoon op de laatste o zet: ‘Godverredómme!’ Ik zeg dit zó vaak dat mijn vriend geërgerd uitstapt.

Daarna verschuift het perspectief en zíé ik mezelf dat klotedorpje proberen uit te rijden, maar dan op tv. Ik kijk tv bij diezelfde vriend, die in de keuken staat, en bedenk dat ik ervandoor moet, naar huis, en probeer me te herinneren waar ik de auto heb geparkeerd, terwijl ik mezelf hopeloos door dat dorpje zie manoeuvreren op tv. ‘Godverredómme!’ roep ik, naar de tv kijkend, gefrustreerd maar tegelijkertijd genietend van hoe de klanken uit mijn mond rollen. (Bleef hij misschien daarom in de keuken?)

Dan bedenk ik dat ik geen zin heb in het afscheid, omdat hij altijd zo lang blijft kletsen bij de deur. Vooral nu, vrees ik, omdat ik geen tijd had om bij te praten. Ik moest immers dat kutdorp uit zien te rijden. En misschien wil hij me alsnog aanspreken op mijn gevloek.

Het is 21:23, zie ik op zijn klok. Moet er nu écht vandoor.

Dan word ik wakker. 09:23.

 

2 gedachten over “Godverredómme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.