Kleine toevalligheden

Kleine toevalligheden die me opvielen nu ik mijn dagen vrijwel uitsluitend vul met lezen en werken (al is er wat dat betreft niet veel veranderd ten opzichte van vóór corona):

In een vorig leven was ik Oracle-expert. In mijn huidige mocht ik de nieuwe Olde Heuvelt persklaar maken, met als titel: Orakel.

In twee vertalingen die ik na elkaar van redactie voorzag, werd een personage met kwade inborst net zolang geknuffeld tot hij zich gewonnen gaf. In Jodi Picoults Een tweede pad is het de zoon, wiens temperament hem het leven en dat van zijn moeder steeds moeilijker maakt. In Stephen Kings Later is het een demon die bezit heeft genomen van een overledene. In beide verhalen is het hiermee trouwens alles behalve ‘eind goed, al goed’.

Na ze meer dan twintig jaar uit het oor te zijn verloren, herontdekte ik The Black Dog: elektronische-muziekpionieren die schitterende geluidslandschappen produceren. Ik heb de afgelopen maanden vrijwel continu een van hun cd’s in mijn speler zitten (Discogs heeft momenteel een goeie aan me), zo ook terwijl ik Don Winslows Gebroken las, met daarin de volgende scène:

          Rico’s kin valt op zijn borst. Er lopen straaltjes bloed over zijn tattoos.

          ‘Zo is het wel genoeg,’ zegt Angelo.

          ‘Ik ben nog niet klaar,’ zegt Jimmy. Zijn borstkas gaat hevig op en neer. ‘Ik ben nog lang niet klaar.’

          Wilmer komt van de stapel kratten af. ‘Mag ik even?’

          Hij buigt zich naar Rico’s oor en zegt rustig in het Spaans: ‘De man die jou ervan langs geeft, is El Cajedo.’

          Hij verwijst naar een oude Hondurese legende over een zwarte, door Satan geschapen hond, en een witte, door God geschapen hond.

          ‘In hem strijden de zwarte en de witte hond voortdurend om de macht,’ zegt Wilmer. ‘Op dit moment is de zwarte hond aan de winnende hand, en dat betekent slecht nieuws voor jou. Jij wilt dat de witte hond wint, dus vertel ons nou maar wat we willen weten.’

          ‘Ze strijden ook in mijn lijf om de macht.’

          ‘Weet ik,’ zegt Wilmer. ‘Je hebt iets heel ergs gedaan en dat moet je met je leven bekopen. Je gaat dood en dan ga je naar de hel. Maar als je de witte hond laat winnen, kan het zijn dat God je vergiffenis schenkt.’

          ‘God bestaat niet.’

          ‘Hopelijk wel, hermano,’ zegt Wilmer. ‘Anders hebben we alleen de zwarte hond.’

          Rico’s hoofd valt weer voorover. Hij kermt van de pijn. Dan richt hij zijn hoofd weer op en zegt: ‘Flikker toch een eind op, allemaal.’

          ‘Iedereen weg,’ zegt Jimmy.

          Het team vertrekt.

          Jimmy kijkt om zich heen en ziet even verderop een staaf metaal op de grond liggen. Het ding is een meter lang. Hij raapt de staaf op, pakt hem stevig beet en loopt terug naar Rico.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.