De engel van Venetië, een recensie

Terwijl ik eerdere boeken van David Hewson maar zo-zo vond, vond ik De engel van Venetië ronduit schitterend. Hewson weet op een haast zafónse* wijze de sfeer van Venetië en vooral de spanningen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog tot leven te schilderen. Je waant je in die stad, in die tijd.

Knap hoe Hewson een fraaie twist bewaart voor op het laatst, maar let wel, dit boek is zóveel meer dan een thriller die het enkel van de ontknoping moet hebben: het verhaal weet een lijn te trekken tussen het fascisme van destijds, naar de spanningen en ongelijkheden van vandaag de dag.

Om af te sluiten met de eerste zinnen uit het Dankwoord: “Dit is een fictief verhaal, al is het wel geïnspireerd op gebeurtenissen die volgden op de Duitse bezetting van Venetië in september 1943. Tot dat moment werden de Joden van de stad vervolgd door de Italiaanse fascisten, maar waren er maar weinig gevangengenomen. Vanaf het moment dat de nazi’s de leiding namen werd de onderdrukking echter maar al te echtwerkelijk.”

Deze recensie heb ik tevens gepost op Hebban.

* naar Carlos Ruiz Zafón