Thank God it’s Friday

Ondanks dat ik nu al bijna acht jaar verlost ben van het negen-tot-vijfregime, heb ik op vrijdagen nog altijd een soort van ‘hè hè, het zit erop’-gevoel, waardoor ik me maar moeilijk tot werken kan zetten.

Want terwijl ik nog anderhalf manuscript te gaan heb (met ruime deadline weliswaar), zit ik al vrijwel de hele dag op de bank te internetten, wat bij mij neerkomt op mail checken, LinkedIn checken, Hebban checken of er nieuwe recensies zijn verschenen van boeken waaraan ik heb meegewerkt, mail checken et cetera. En nu dus een blogje posten.

Ik ben alleen even van m’n reet gekomen om belegen geit te halen, op de vrijmarkt hier in Ypenburg, en om een lekkere stout te scoren bij de slijter, voor vanavond, wanneer ik toch echt aan de bak moet.

 

Boekenboekenboekenboeken (2)

Intussen heb ik The Constant Gardener weer opgepakt. Le Carré weet zijn personages via de kleinste details tot leven te wekken en het zijn zíj die me telkens weer een bladzijde doen omslaan – al gaat dit wat trager dan gebruikelijk doordat ik veel woorden moet opzoeken. Elk geval verrijk ik zo mijn Engelse woordenschat.

Anthony Doerrs All the Light We Cannot See heb ik terug in de kast gezet. Doorgaan met het lezen van “Boekenboekenboekenboeken (2)”

Tv-momenten van vroeger die me zijn bijgebleven

Als Knight Rider-fan vond ik het echt héél raar om Michael Knight (‘the Hoff’) ineens zingend op een praalwagen in een Duitse commercial voor een pretpark te zien (‘I’ve been looking for freeeeedom’).

Als ik vroeger niet kon slapen ging ik naar de woonkamer, waar mijn ouders vaak nog tv zaten te kijken, en klonk daar meestal de stem van Mies Bouwman. Geen vrouw ter wereld heeft zo’n gemoedelijke, lieve stem als zij had. Doorgaan met het lezen van “Tv-momenten van vroeger die me zijn bijgebleven”