Autechre

Nadat ik de Synthesizer Greatest-platen vollédig grijs had gedraaid, ontdekte ik het Engelse Warp-label, waarop artiesten als (het eerder genoemde) The Black Dog, B12 en Autechre hun elektronische muziek uitbrachten – ‘ambient’, zoals dat destijds werd genoemd. Heerlijke muziek om ’s ochtends mee verder te dromen, onderweg naar mijn hts of stage. Dan baalde ik als er een studiegenoot in de trein of bus zat, moest ik immers m’n koptelefoon afzetten.

Autechres eerste album, Incunabula, is nog altijd een van mijn favorieten. Vooral het nummer ‘Bike’ is een classic. Hun latere werk werd me op een gegeven moment iets te abstract – soms klonk het of ze met een microfoon door de sneeuw wroetten – waardoor ik ze uit het oor verloor.

Eind vorig jaar bracht Autechre twee albums vlak na elkaar uit: Signs en Plus. Heb ze intussen beide in huis, nadat ik nieuwsgierig werd door een lovende recensie, en ik draai ze vrijwel continu (afgewisseld met The Black Dog, die ik eveneens onlangs herontdekte). Vooral hun laatste album, Plus, weet een haast buitenaardse ambiance neer te zetten; al moest ik er wel even aan wennen en zou ik het niet snel opzetten tijdens een romantisch etentje.

Misschien is dat wel het voordeel van het kopen van cd’s en platen, in plaats van ze te streamen: je drukt nóg eens op Play of draait hem nog maar eens om omdat je niet op wilt staan, waardoor de muziek kans krijgt dieper tot je door te dringen.

Kuipjes

Mijn mail aan McDonald’s Delft-Noord:

Het komt vast – deels – door de lockdown dat Ypenburg haast bestrooid lijkt met McDonald’s-verpakkingen, afkomstig van de McDrive bij afslag Delft-Noord. Klanten kunnen hun maaltijd immers niet in uw restaurant nuttigen en daar dus ook niet hun afval deponeren. Dat uw klanten voornamelijk pubers zijn, zal er eveneens aan bijdragen dat er hier overal McDonald’s-doosjes, -bekers en -kuipjes op straat liggen – of worden gegooid, soms terwíjl ik kijk, zoals gister. Doorgaan met het lezen van “Kuipjes”

Roodborstje

Het overkwam me in Schotland, jaren terug, en het overkwam me gister weer: ik hoorde een vogel fluiten die ik niet eerder hoorde. Beide keren bleek het een roodborstje te zijn; een vogeltje dat ik al mijn leven lang (of elk geval sinds ik erop ben gaan letten) vrijwel dagelijks zie en hoor.

Dat zegt iets over zijn vocabulaire, lijkt me.

Over over mij, kan ook.