Eenmalig biertje

Geen dating-site, absoluut verre van, maar een site om nieuwe (tijdelijke) vrienden te leren kennen, man of vrouw, doet er niet toe. Vrienden zónder kinderen (of mét, maar ik praat nu even namens mezelf en als er, naast voetbal, één gespreksonderwerp is dat niet aan mij is besteed… goed). Liefst om een-op-een mee af te spreken, dat zit wat gemakkelijker aan de bar en kletst veel fijner dan met een groep, waarbinnen je altijd eerst de onderlinge dynamiek moet vaststellen; dus géén Leukemensenlerenkennen.nl of iets dergelijks. En dan de optie, al dan niet via een ‘vinkje’, om af te spreken voor een eenmalig biertje, gewoon, niks meer niks minder. Ik heb m’n beste gesprekken namelijk vaak op reis, met andere reizigers of locals die ik daarna nooit meer zie.

Idee?

 

Lezen versus tv-kijken

Ik kijk al jaren geen tv, heb geen Netflix en huur maar heel af en toe een dvd (die ik dan meestal na tien minuten weer afzet). Tel daarbij op dat mijn inkomsten afhankelijk zijn van mensen die boeken lezen – boeken kópen – en je zou kunnen stellen dat ik niet de juiste persoon ben voor het aanvoeren van argumenten om eerder een boek open te slaan dan een film of serie te kijken.

Toch ga ik een gooi doen. Doorgaan met het lezen van “Lezen versus tv-kijken”

Klok

Omdat ik mijn huiskamer te klein vond en aan één slaapkamer voldoende heb, besloot ik de muur die beide kamers scheidde eruit te slopen. Te láten slopen, want ik heb werkelijk alles uitbesteed, zelfs het afvoeren van het puin; niet alleen omdat ik dit destijds nog kon bekostigen, maar vooral omdat ik zeker wist dat ik iets zou verkloten of mezelf op z’n minst zou bezeren – beide, zeer waarschijnlijk. Doorgaan met het lezen van “Klok”

Onder

Als je bent ondergesneeuwd heb je geen tekort aan sneeuw, terwijl je als je bent onderverzekerd wel een tekort aan verzekering hebt, bedacht ik terwijl ik onder de lamp van de tandarts lag.

 

Mijn complexcomplex

In m’n tienerjaren produceerde ik de ene na de andere dance- en ambienttrack, op mijn Amiga-computer met slechts vier geluidskanalen. Deze technische ‘beperking’ maakte me op de een of andere manier creatief. Later, toen ik mijn eerste pc kocht en overging op complexe sequencers waarin je honderden instrumenten op elkaar kon stapelen waarop je honderdduizenden effecten los kon laten, heb ik nooit meer een track afgemaakt. Doorgaan met het lezen van “Mijn complexcomplex”