Een boek…

Niets ten nadele van films en series, maar een boek stelt je in staat je eigen voorstellingsvermogen te gebruiken, in plaats van dat je naar dat van de regisseur kijkt. Iedereen die dezelfde film kijkt, ziet dezelfde beelden. Iedereen die hetzelfde boek leest, ziet zijn éígen beelden. Boeken zijn daardoor persoonlijker.

Lezen geeft je bovendien de ruimte tussentijds te reflecteren, zonder dat je op Pauze hoeft te drukken. Een boek lees je in je eigen tempo, in tegenstelling tot een film of serie. Boeken zijn geduldiger.

Ook de personages krijgen in geschreven verhalen meer ruimte om te reflecteren, niet alleen binnen maar vooral búíten de dialoog. In boeken kun je immers gedachten lezen. Dat maakt boeken intiemer dan films en series.

 

Tien onmisbare schrijftips voor fictieschrijvers

Ik had me voorgenomen hier geen werkgerelateerde content meer te plaatsen, maar goed, ik had ook gezegd dat ik zou stoppen met bloggen. Bovendien: misschien heb je wel schrijfplannen of ben je zelfs al begonnen, en dan weet ik zeker dat je onderstaande tips kunt gebruiken.

In dit stuk, op LinkedIn, som ik mijn belangrijkste tips voor fictieschrijvers op:

Mijn voornemen voor 2020? Zo véél mogelijk schrijvers helpen. Dus delen mag!

 

Dus ik naar Keszthely

Volgens een reisartikel in AD-magazine, waarin een vrouw verslag deed van haar treinreis met haar kroost naar Krakow en, naar mijn mening, erg veel tijd aan het loket kwijt was om stoelen te reserveren – vaak verplicht, kan ook online, wist ze blijkbaar niet –, was Keszthely (Hongarije) als oorspronkelijk einddoel toch iets te ver om per trein te doen, dus toen ik onlangs met een lus door Oost-Europa naar Boedapest was getreind, wilde ik weleens zien wat er zo bijzonder was aan dit stadje. (De bananen misschien?) Doorgaan met het lezen van “Dus ik naar Keszthely”

Improviseren

Ooit liep ik de West Highland Way in Schotland en raakte ik ergens halverwege in vervoering door het gezang van een vogel. Het duurde even voor ik hem gelokaliseerd had tussen de bomen en toen ik zag dat het een roodborstje was, verbaasde me dat: die had ik thuis toch ook weleens horen zingen?

Zojuist zat er een roodborstje op mijn balkon, uit volle bost aan het zingen naar een soortgenoot, die zo te horen een balkon verder zijn of haar serenade beantwoordde. Ongelooflijk hoe rijk hun repertoire is; geen twee keer hetzelfde riedeltje. Alsof ze eindeloos improviseren.

 

Niche

Na een recente miskleun weet ik precies waar mijn niche ligt: ik heb een verhalende tekst nodig om deze goed te kunnen redigeren. Dit hoeft niet per se een fictief verhaal te zijn, ook verhalende non-fictie, zoals een biografie, gaat me prima af. Een niet-verhalende tekst of tekst zonder anekdotes kan ik hooguit taalkundig corrigeren, maar daar beleef ik weinig lol aan, waardoor mijn aandacht verslapt en ik inhoudelijke fouten, tegenstrijdigheden, germanismen et cetera over het hoofd zie. Doorgaan met het lezen van “Niche”