Boekencafé

Ik schrijf dit op een zondagavond, thuis op de bank. Diezelfde bank waarop ik meerdere uren per dag doorbreng. Een heerlijke bank, met rechte rugzitting zodat ik niet in slaap kan sukkelen tijdens het werken/lezen, wat me op m’n vorige, een Zweedse Karlanda, regelmatig overkwam. Maar daar gaat het nu even niet om.

Het liefst zou ik nu een kroegje in duiken. Niet om te ouwehoeren, maar om te lezen. Of om dit stukje af te tikken. Overdag kan ik m’n hart ophalen bij diverse koffietentjes, maar ’s avonds zou ik soms ook nog even willen lezen of laptoppen in gezelschap van andere lezers en laptoppers. En dan met in plaats van een cappuccino zo’n andere schuimende rakker ernaast. Kan toch in elke kroeg, zou je zeggen, maar ik weet inmiddels dat je bekijks trekt als je daar in je eentje gaat zitten lezen.

Eigenlijk kan ik me niet voorstellen dat ik de enige ben die hier af en toe behoefte aan heeft…

 

 

Autobiografieën

Vorige maand las ik Phil Collins’ Not Dead Yet, zijn autobiografie. Hier en daar kippenvel, een keer een traantje en een paar keer moest ik hardop lachen. Binnen een week had ik ’m uit.

Not Dead Yet is een opeenvolging van openhartige anekdotes, aangevuld met hoe hij daar nu tegenaan kijkt (‘In hindsight…’). Hij belicht net zo goed zijn (vele) successen als zijn (vele) missers, en relativeert ze bovendien met humor. Lees verder

Was het de koffie, of…

Waardoor het precíés misging op kantoor weet ik nog steeds niet, maar na bijna vijftien jaar ICT-werk lukte het me gewoon niet meer die acht uur op een rij vol te maken. De systeemplafonds kwamen steeds dichterbij en op het laatst had ik het volle weekend nodig om bij te tanken.

Misschien was het het werk zelf. Ik heb aan allerlei complexe projecten meegewerkt waarvoor ik telkens weer een nieuwe tool of taal moest leren. Weer een nieuwe versie. Weer op cursus. Zelden had ik voldoende aan de kennis die ik al bezat. Dat was in elk geval één van de dingen die me tegen gingen staan. Lees verder

Mensen die je niet kent

Na de aanslagen in Parijs, eind 2015, heb ik de knop uitgezet. En de krant opgezegd. En ben ik helemaal gestopt het nieuws te volgen. Als ik een linkje krijg naar nu.nl of een andere nieuwssite klik ik hem meestal niet aan.

Ik wilde en wil me niet langer zorgen maken of angst voelen om dingen waar ik he-le-maal niets aan kan doen. Los van een knoop in m’n maag veroorzaakt dit een gevoel van machteloosheid. En in het geval van een aanslag: een hekel aan de daders. Een hekel aan mensen die ik niet ken.

Dat laatste, besefte ik gister ineens, is iets wat terroristen en ik gemeen hebben.

 

Ctrl

Mijn linker Ctrl-toets is compleet versleten. Ik gebruik hem continu in combinatie met de cursor/pijltjes-toetsen, die nog completer versleten zijn. In Word (Windows-versie) kun je namelijk, heel handig, tussen alinea’s en woorden springen als je respectievelijk cursor-omhoog/omlaag of -links/rechts tegelijk met Ctrl indrukt. Zo vlieg je door de tekst heen, zonder je muis/touchpad te hoeven gebruiken. Lees verder