Dus ik naar Keszthely

Volgens een reisartikel in AD-magazine, waarin een vrouw verslag deed van haar treinreis met haar kroost naar Krakow en, naar mijn mening, erg veel tijd aan het loket kwijt was om stoelen te reserveren – vaak verplicht, kan ook online, wist ze blijkbaar niet –, was Keszthely (Hongarije) als oorspronkelijk einddoel toch iets te ver om per trein te doen, dus toen ik onlangs met een lus door Oost-Europa naar Boedapest was getreind, wilde ik weleens zien wat er zo bijzonder was aan dit stadje. (De bananen misschien?) Doorgaan met het lezen van “Dus ik naar Keszthely”

Improviseren

Ooit liep ik de West Highland Way in Schotland en raakte ik ergens halverwege in vervoering door het gezang van een vogel. Het duurde even voor ik hem gelokaliseerd had tussen de bomen en toen ik zag dat het een roodborstje was, verbaasde me dat: die had ik thuis toch ook weleens horen zingen?

Zojuist zat er een roodborstje op mijn balkon, uit volle bost aan het zingen naar een soortgenoot, die zo te horen een balkon verder zijn of haar serenade beantwoordde. Ongelooflijk hoe rijk hun repertoire is; geen twee keer hetzelfde riedeltje. Alsof ze eindeloos improviseren.

 

Niche

Na een recente miskleun weet ik precies waar mijn niche ligt: ik heb een verhalende tekst nodig om deze goed te kunnen redigeren. Dit hoeft niet per se een fictief verhaal te zijn, ook verhalende non-fictie, zoals een biografie, gaat me prima af. Een niet-verhalende tekst of tekst zonder anekdotes kan ik hooguit taalkundig corrigeren, maar daar beleef ik weinig lol aan, waardoor mijn aandacht verslapt en ik inhoudelijke fouten, tegenstrijdigheden, germanismen et cetera over het hoofd zie. Doorgaan met het lezen van “Niche”

Appeltaart

‘Wacht even, had ze die appeltaart ál die tijd al in haar handen?’ schreef ik in de kantlijn van een manuscript dat ik onlangs redigeerde. Het was de zoveelste keer binnen een paar pagina’s dat ik struikelde. Zo bleek het personage zich ineens op een feestje te bevinden, terwijl ik tot dan toe dacht dat ze gewoon op bezoek was bij haar zus – zonder taart. Het werd een onbedoelde surpriseparty. Voor mij als redacteur welteverstaan. Doorgaan met het lezen van “Appeltaart”

Janis Joplin

Momenteel maak ik de vertaling van een Janis Joplin-biografie persklaar, en omdat ik haar alleen van naam maar nog niet van muziek kende, kocht ik The Essential Janis Joplin, op cd.

Al voor hoofdstuk 4 van de biografie wordt duidelijk hoe de jonge Janis zocht naar een manier om erkend te worden en dat haar stem hierin een geschenk bleek. ‘Het was een overweldigende stem,’ zei een vriend. ‘Het had geen zin om met Janis mee te zingen als ze op die manier tekeerging.’

Het nummer dat tot nu toe de meeste indruk op me maakte is haar a capella gezongen ‘Mercedes Benz’. Vooral haar bijna verontschuldigende ‘That’s it’, aan het eind, waarop een kort giecheltje volgt.

 

 

Werken-en-reizen

Werken-en-reizen komt er bij mij op neer dat ik, zodra ik in het hostel of hotel heb ingecheckt, direct op zoek ga naar een koffiestek om te kunnen werken. Vaak heb ik al iets gevonden vóórdat ik mijn slaapplek heb bereikt en duik ik vast naar binnen om de sfeer en koffie te proeven. Maar veel belangrijker, om te kijken (1) of er service-at-the-bar is, zodat ik zélf kan bestellen, (2) of er voldoende stopcontacten zijn, (3) of er andere laptoppers zitten, en last but not least (4) of er banken of fauteuils staan – aan een tafeltje kan ik eenvoudigweg niet werken. Het gaat me er dus vooral om dat ik ergens kan werken alsof ik een boek aan het lezen ben – wat ik feitelijk ook aan het doen ben, zij het met ‘track changes’. Doorgaan met het lezen van “Werken-en-reizen”