Digital detox

Ik ben al jaren digitaal aan het detoxen. Oké, niet vollédig, want mijn werk komt digitaal binnen en ik stuur het op dezelfde manier op, en voor elke opdracht moet ik wel iets googelen, plus dat ik als freelancer regelmatig mijn website en LinkedIn-account bijwerk om mezelf te profileren. En af en toe post ik een blogje (die ik overigens offline schrijf). Maar al mijn online werk heb ik meestal binnen twee uur geklaard, ofwel in de bibliotheek, ofwel in een koffietentje, en heel soms ’s avonds in een kroeg. Thuis ben ik namelijk offline.

De keuze om mijn internetabo op te zeggen had ik al gemaakt voordat ik redacteur werd, maar het bleek al snel een voordeel voor dit werk: redigeren komt voor 99 procent neer op concentratie. Dus in mijn geval: op het niet voorhanden hebben van afleiding. Mede hierom zal ik ook niet snel aan een smartphone beginnen, al is dit niet de enige reden.

Mijn digital detox begon in het staartje van mijn ICT-dagen, toen ik lange dagen op kantoor achter een scherm zat en vervolgens thuis achter mijn eigen scherm kroop. Voor het slapen keek ik vaak nog tv, net als ’s ochtends bij het ontbijt. Er waren nog geen smartphones, maar als ik niet met vrienden had afgesproken of in de trein of op mijn fiets naar mijn werk zat, waren mijn schermloze momenten spaarzaam.

Lang verhaal kort: ik wilde er meer.

De keuze voor zo veel mogelijk offline is voor mij dus de keuze voor zo veel mogelijk offscreen. Daarom kijk ik ook al jaren geen tv, hooguit af en toe een dvd’tje. Liever lees ik een papieren boek, luister ik muziek, klim ik op mijn fiets of ga ik wandelen of rennen. Of treinreizen – urenlang naar buiten turen, heerlijk. Vanwege mijn werk zit ik nog steeds veel achter een scherm, maar door thuis offline te zijn, is werken (en blogs schrijven) nu het énige wat ik op mijn laptop doe.

De behoefte aan een digital detox zou je, denk ik, kunnen zien als de behoefte aan minder ‘schermtijd’. Dat kun je op twee manieren bewerkstelligen: een scherm (of twee) minder in huis, of een réden minder om erachter te kruipen.

 

Gedachtestreepjes en ‘negeren’ in Word (voor Windows)

Een nieuwe laptop, yééhah! Maar wel een volle dag kloten en configureren voordat alles weer werkte zoals op m’n oude.

Gedachtestreepje

Zo heb ik nu geen keypad meer en mis ik het min-teken waarmee ik in Word (voor Windows) in combinatie met de Ctrl-toets het gedachtestreepje (–) opriep. Het min-teken (-) boven aan je toetsenbord, tussen de 0 en de +, kun je hier standaard niet voor gebruiken, maar hieronder omschrijf ik hoe je dit alsnog voor elkaar krijgt: Doorgaan met het lezen van “Gedachtestreepjes en ‘negeren’ in Word (voor Windows)”

Helaas

Eergister trok ik eindelijk de stoute schoenen aan en vroeg ik een van mijn opdrachtgevers om tariefsverhoging. Helaas, zei hij, we hanteren vaste tarieven.

Gister had ik een nieuwe koffiestempelkaart nodig. Helaas zijn ze iets duurder geworden, verontschuldigde de barista zich, met een blik alsof ze voorgaande had meegekregen.

 

Gegoogeld

Mijn oud-buurman is overleden. Waarschijnlijk door de drank. Volgens mijn buurvrouw, zijn ex, is hij dood op bed gevonden en lagen er overal lege bierblikken op de grond.

‘Noem me maar klootzak,’ zei hij bij onze kennismaking. Zagen we elkaar op onze balkons maakten we vaak een praatje en soms nodigde ik hem dan uit voor een bakkie. En anders nodigde hij zichzelf wel uit. De laatste keer vroeg hij of hij zelf wat mee mocht nemen en zat hij ’s ochtends om halftien met een halfliterblik bier tegenover me aan tafel.

Hij was altijd erg geïnteresseerd in mijn werk en vertelde dat hij er een sport van maakte om spelfouten in restaurantmenu’s op te sporen. Ook stoorde hij zich aan ‘gegoogeld’, omdat het ‘gegoogled’ moest zijn. Ik corrigeerde hem en zei dat het volgens het Groene Boekje (dat ik altijd binnen handbereik op tafel heb staan) toch echt ‘gegoogeld’ is.

Terugkijkend had ik toen gewoon mijn mond moeten houden.

 

Ego

Ik zie het ego – mijn ego – niet als iets kwalijks. Ik zie het als houvast, als reactie op: Vertel eens iets over jezelf. Al zou het best kunnen dat ik ‘ego’ nu verwar met ‘identiteit’, of ‘persoonlijkheid’. Of ‘carrière’.

Soms lukt het me mijn ego los te laten. Ben ik even ‘niemand’. Heerlijke maar spaarzame momenten van opluchting, die ik enkel meemaak als ik alleen ben. Momenten waarop ik geen behoefte heb aan houvast.

Daarbuiten draag ik mijn ego als een maatpak. En zoals een ieder die zeker wil weten dat hij goed gekleed gaat, heb ik dan af en toe een spiegel nodig.

 

Perspectief

Voordat je, als fictie-schrijver, je verhaal gaat opschrijven dien je eerst te bepalen door wiens ogen (dus via welk personage) je de lezer laat meekijken. Wie aanschouwt er en ervaart er en wat vindt hij/zij hier vervolgens van? Oftewel: het perspectief.

In het perspectief schuilt wat mij betreft de kracht van een boek: je kunt de lezer gedachten laten lezen, iets wat in het dagelijks leven niet mogelijk is en waarvoor in films vaak ‘verplichte’ dialogen of een voice-over worden gebruikt. Tevens helpt het perspectief de lezer het personage te leren kennen, doordat je niet alleen beschrijft wat hij zegt en doet, maar tevens wat hij denkt en voelt. Doorgaan met het lezen van “Perspectief”

Cappuccino’s na twaalven

Telkens als ik ná twaalven een cappuccino bestel, denk ik aan de serveerster in die pizzeria aan het Comomeer, die opzichtig geïrriteerd haar hoofd schudde als de zoveelste toerist – het was lunchtijd – een cappuccino bestelde na de pizza. Die vrouw had zich heel wat frustratie kunnen besparen door zich er gewoon bij neer te leggen; en had eind van de dag waarschijnlijk flink meer fooi kunnen hebben.

Zodra anderen afwijken van wat voor ons gebruikelijk is, ontvlammen de irritatieneuronen. Waarom toch? Zijn we dan uiteindelijk toch gewoontedieren? Is die ‘comfortzone’ zo comfortabel dat we ons verzetten tegen alles wat hierbuiten valt? Doorgaan met het lezen van “Cappuccino’s na twaalven”

Pensioen

Die lage redactietarieven maken het best lastig om reserves op te bouwen, laat staan een pensioen. Ik zie al voor me hoe ik later in een of ander tehuis met een laptop (of wat voor apparaat we tegen die tijd ook gebruiken) op schoot in ‘de huiskamer’ zit; fontsize 24, vragend of de tv (of wat voor apparaat we tegen die tijd ook gebruiken) wat zachter mag.

Op zich heb ik vrede met dit vooruitzicht: redactiewerk is low pay, high pleasure. Doorgaan met het lezen van “Pensioen”

Afleiding (2)

De gemiddelde mede-Zelfstandige Zonder Kantoor die ik spreek in een van de koffietentjes waar ik een uurtje per dag zit te werken lijkt daar te komen omdat hij of zij zich thuis niet kan concentreren. ‘Thuis ga ik eerst opruimen/netflixen/gamen,’ hoor ik regelmatig.

Heb ik zelf geen last van. Thuis heb ik totaal geen afleiding – geen Netflix, geen spelcomputer of games op m’n laptop – noch de behoefte mijn huis op te ruimen voor ik aan de slag ga.

Ja oké, er staat een piano… maar waar laat ik dan die stapel wasgoed op het krukje?