Kuipjes

Mijn mail aan McDonald’s Delft-Noord:

Het komt vast – deels – door de lockdown dat Ypenburg haast bestrooid lijkt met McDonald’s-verpakkingen, afkomstig van de McDrive bij afslag Delft-Noord. Klanten kunnen hun maaltijd immers niet in uw restaurant nuttigen en daar dus ook niet hun afval deponeren. Dat uw klanten voornamelijk pubers zijn, zal er eveneens aan bijdragen dat er hier overal McDonald’s-doosjes, -bekers en -kuipjes op straat liggen – of worden gegooid, soms terwíjl ik kijk, zoals gister.

Het staat dan ook onomstotelijk vast wie de vervuilers zijn, maar toch vroeg ik me af: heeft u initiatieven op stapel om hier iets aan te doen? Voorlichting op mbo’s et cetera over de gevolgen van vervuiling of de psychologie áchter vervuilen, om maar iets te noemen? Wat dit laatste betreft: het op straat gooien van afval (liefst met publiek) is vast en zeker een daad van baldadigheid, niet veel anders dan vandalisme.

Ik heb u tien jaar geleden al eens benaderd met een ietwat naïef idee, waarin ik opperde een barcode op al uw verpakkingsmaterialen aan te brengen die gekoppeld zou kunnen worden aan de pinpas van de betaler/vervuiler. Nieuwe ideeën heb ik vooralsnog niet, maar mag ik u bij dezen mijn zorgen kenbaar maken?

Met vriendelijke groet,
Rob Steijger (45 jaar, Ypenburg)

Take five

Ruim een jaar nadat ik dit stukje schreef, over mijn droom waarin ik een kathedraal binnenloop en daar ontroerd raak door de muziek, maakte ik iets dergelijks mee in het echt.

In een klein dorpje op een klein eilandje aan de Kroatische kust klonken klassieke pianoklanken uit een klein kerkje (talk about ‘alliteratie-artillerie’). Ik liep naar binnen, zag dat alle bankjes vol zaten en vond een plekje bij de muur waar ik niemands zicht belemmerde. Na wat Chopin en List gaf de pianist nog een toegift: een schitterde interpretatie van een van mijn favoriete Dave Brubeck-nummers, ‘Take five’.

Het kwaad

De passage uit Stephen Kings ‘Als het bloedt’ die mij het meest is bijgebleven, is die waarin een van de personages – Jerome – het kwaad beschrijft.

‘Volgens mij is het een vogel,’ zegt Jerome. ‘Een grote vogel, vaal en kil grijs. Hij vliegt overal en nergens. Hij is Brady Hartsfields hoofd binnengevlogen. En het hoofd van die gast die in Las Vegas al die mensen heeft doodgeschoten. Eric Harris en Dylan Klebold, daar is de vogel ook langs geweest. Hitler. Pol Pot. Hij vliegt hun hoofden in en wanneer het bloedige karwei is geklaard, vliegt hij weer weg. Die vogel zou ik willen vangen.’ Hij balt zijn vuisten en kijkt haar aan en ja, het zijn tranen. ‘Ik zou hem willen vangen en zijn smerige nek willen omdraaien.’

 

Beats

Olle wil dj worden, sms’te m’n broer, kun jij hem pianoles geven?

Dat zag ik niet zo zitten. Ik kan zelf amper piano spelen, ondanks al die jaren les, doordat mijn linkerarm nu eenmaal niet zo vlot is als mijn rechter. En dan zou ik mijn neefje moeten leren noten lezen zodat we van bladmuziek kunnen spelen, terwijl ik zelf nog altijd lijntjes moet tellen bij noten die boven of onder de notenbalk uit komen (doordat mijn rechter hersenhelft nu eenmaal niet zo vlot is als mijn linker). Doorgaan met het lezen van “Beats”