Perspectief

Voordat je, als fictie-schrijver, je verhaal gaat opschrijven dien je eerst te bepalen door wiens ogen (dus via welk personage) je de lezer laat meekijken. Wie aanschouwt er en ervaart er en wat vindt hij/zij hier vervolgens van? Oftewel: het perspectief.

In het perspectief schuilt wat mij betreft de kracht van een boek: je kunt de lezer gedachten laten lezen, iets wat in het dagelijks leven niet mogelijk is en waarvoor in films vaak ‘verplichte’ dialogen of een voice-over worden gebruikt. Tevens helpt het perspectief de lezer het personage te leren kennen, doordat je niet alleen beschrijft wat hij zegt en doet, maar tevens wat hij denkt en voelt. Doorgaan met het lezen van “Perspectief”

Autobiografieën

Vorige maand las ik Phil Collins’ Not Dead Yet, zijn autobiografie. Hier en daar kippenvel, een keer een traantje en een paar keer moest ik hardop lachen. Binnen een week had ik ’m uit.

Not Dead Yet is een opeenvolging van openhartige anekdotes, aangevuld met hoe hij daar nu tegenaan kijkt (‘In hindsight…’). Hij belicht net zo goed zijn (vele) successen als zijn (vele) missers, en relativeert ze bovendien met humor. Doorgaan met het lezen van “Autobiografieën”

Selfpubber, vergeet je de redactie niet?

Met dit artikel hoop ik de eigenwijze selfpubber te bereiken die op het punt staat zijn of haar boek zónder redactieslag in het schap te plaatsen. Aan de hand van het redactieproces bij uitgevers wil ik verduidelijken dat redactie meer inhoudt dan het aanklikken van de spellingchecker – wat me voor zich leek spreken, tot … Meer lezen (op Ogma).

Boekrecensenten

Zoals van redacteurs wordt gezegd dat ze eigenlijk schrijver hadden willen worden, zou je je van boekrecensenten kunnen afvragen of ze niet liever redacteur hadden willen worden. Want waarom zou je een boek van kritiek voorzien nádat het is uitgegeven?

 

Zeepkist

Enerzijds wil ik je vermaken met mijn blog. Met een rijmpje, een woordgrapje en af en toe een ‘kijk mij eens in m’n blote reet staan’.

Anderzijds gebruik ik mijn blog als zeepkist waarop ik mijn ideeën verkondig over liefde, angst, remmingen en verborgen drijfveren. Daar denk ik veel over na, en door erover te bloggen dwing ik mezelf die gedachten zo scherp mogelijk te verwoorden. Dat verheldert en lucht op.

Vaak schrijf ik dan in de ‘ons’-vorm, terwijl ik natuurlijk alleen namens mijzelf kan spreken. Dit zou ik misschien wat vaker mogen benadrukken om te vermijden dat ik betweterig overkom. Dus bij dezen.