Literatuur

Al lange tijd wil ik iets schrijven over literatuur. Wat is het? Wanneer is een boek literair?

Wat is literatuur?

Ik heb geen literatuur gestudeerd, laat ik dat vooropstellen. Maar ondanks mijn werk als redacteur voelt dat niet als een gemis. In elk geval heb ik nog geen vragen gekregen als: ‘Hoe literair is mijn manuscript?’ Wel krijg ik vragen als: ‘Is het goed genoeg om uit te geven?’ Die vraag is tenminste concreet. Doorgaan met het lezen van “Literatuur”

‘Fictie’

Stel, je wilt je verhaal opschrijven. En het liefst ook uitgeven, via een uitgever of als dit niet lukt in eigen beheer. Maar je twijfelt nog omdat het heel persoonlijk is. Of kwetsend voor je naasten.

Oplossing: betitel het als ‘fictie’. Verander de namen en meld dat alle eventuele overeenkomsten met bestaande personen op toeval berusten. Maak van een man een vrouw, vervang locaties et cetera. Zo voorkom je dat je niet meer welkom bent in het dorp waar je vandaan komt (zoals Dimitri Verhulst na het schrijven van De helaasheid der dingen). En breng het eventueel uit onder een pseudoniem. Doorgaan met het lezen van “‘Fictie’”

Foutjes

Mijn blog met thrillerschrijftips staat sinds gister op Schrijven Online. Ik had hem foutvrij aangeleverd, maar de redactie wist er vier(!) fouten in aan te brengen. Slordig. Vooral omdat ik als redacteur toch een reputatie hoog heb te houden.

Om diezelfde reden heb ik onlangs een koffie-voor-elke-fout-deal ingevoerd. Vind je een taalfout in een van m’n blogs? Meld het me en ik trakteer je op een koffie (of thee).

Kwam even in de verleiding om expres een foutje in deze blog* te zetten. Toe aan een bakkie en wat gezelschap.

deze of dit blog mag allebei.

Stuurwoorden

‘Gewoon’, ‘natuurlijk’ en ‘vanzelfsprekend’ zijn woorden die vaak geschrapt kunnen worden. Ze klinken opdringerig, sturend en stug; alsof de schrijver of spreker zíjn norm als dé norm wil opleggen en niet van plan is om van standpunt te veranderen.

De sportdiëtist die ‘gewóón een boterham met pindakaas’ adviseert, laat indirect zijn afkeer van superfoods en kale shakes blijken.

Of: ‘Dieren hebben vanzelfsprekend geen bewustzijn.’ De schrijver weet het zeker, en lijkt bovendien niet open te staan voor discussie.

Een overtuigende tekst heeft dit soort ‘stuurwoorden’ natuurlijk helemaal niet nodig.

Wolharigemammoetkiezen

In een Volkskrant-artikel over paleontologie werd een ‘wolharige mammoet-kies’ genoemd. Dat moet officieel een wolharigemammoetkies zijn (of wolharige-mammoetkies), omdat een kies nooit wolharig is, laat staan na duizenden jaren. Het is de kies van een wolharige mammoet.

Wordt er over duizend jaar een kies gevonden die na DNA-analyse van mij blijkt te zijn geweest, dan is het een Rob Steijger-kies (of Rob Steijgerkies), dus met hoofdletters én spatie. Met of zonder streepje mag je zelf, uhm, kiezen.

Als ik heel typische kiezen zou hebben, wordt het een robsteijgerkies; een sóórt kies, waardoor de hoofdletters en spatie vervallen. Je tandarts zou dan kunnen zeggen: ‘U hebt robsteijgerkiezen.’

Wat nog altijd beter is dan: ‘U hebt wolharigemammoetkiezen.’