Beats

Olle wil dj worden, sms’te m’n broer, kun jij hem pianoles geven?

Dat zag ik niet zo zitten. Ik kan zelf amper piano spelen, ondanks al die jaren les, doordat mijn linkerarm nu eenmaal niet zo vlot is als mijn rechter. En dan zou ik mijn neefje moeten leren noten lezen zodat we van bladmuziek kunnen spelen, terwijl ik zelf nog altijd lijntjes moet tellen bij noten die boven of onder de notenbalk uit komen (doordat mijn rechter hersenhelft nu eenmaal niet zo vlot is als mijn linker). Doorgaan met het lezen van “Beats”

Freedom

Geniaal om een app die je internettoegang blokkeert Freedom te noemen. Heb vandaag de free trial geïnstalleerd, met zeven ‘blokkades’, omdat ik ’s avonds na tienen nog regelmatig zit te internetten – wat voorheen nooit ging doordat ik thuis geen internet had, maar sinds de lock-down (wat ook een ‘sluitende’ naam zou zijn voor een dergelijke app) heb ik een prepaid 4G-abonnementje. Doorgaan met het lezen van “Freedom”

I am shoarma

Destijds, toen de I Amsterdam-letters net op het Museumplein waren geïnstalleerd, liep ik in diezelfde stad op een foodtruckfestival en meende ik – je zag die slogan nu immers óveral – ‘I am shoarma’ te lezen bij een van de trucks.

Flauw zeg, zei ik tegen mijn toenmalige vriendinnetje.

Staat ‘Lamshoarma’, schat, zei ze.

 

 

Plunderingen, verkrachtingen en martelingen

De afgelopen weken bevond ik me in het jaar 1000. Eerst op een Vikingschip, in Bjørn Andreas Bull-Hansens Vinland, daarna op Engelse bodem, in Ken Folletts De schemering en de dageraad.

In beide verhalen (ik mocht de vertalingen persklaar maken) keek ik mee over de schouder van een jonge, behendige scheepsbouwer en moest ik mezelf, vanwege alle plunderingen, verkrachtingen en martelingen, er regelmatig aan herinneren dat het fictie betrof. Echter: beide schrijvers hebben behoorlijk research gedaan, wat wel blijkt uit de precieze beschrijvingen van schepen, gebouwen, technieken, religies, wapens – en hoe deze te gebruiken – en zelfs gerechten.

 

Vogels in Ypenburg

Vogels lijken zich soms wel te wíllen laten zien – een zingende rietgors én een blauwborstje boven in dezelfde rietkraag, bijvoorbeeld. Hoefde ik mijn verrekijker niet eens voor mee te nemen.

Zaterdag zag ik een clubje staartmeesjes kwetterend van de ene naar de andere tak vliegen, in het Hertenkamp, en iets verderop zat een roodborstje vanaf een lage tak zo lang naar me te kijken dat het de vraag was wie nou wie bekeek; pas toen ik verder liep begon hij weer te zingen. Doorgaan met het lezen van “Vogels in Ypenburg”