Janis Joplin

Momenteel maak ik de vertaling van een Janis Joplin-biografie persklaar, en omdat ik haar alleen van naam maar nog niet van muziek kende, kocht ik The Essential Janis Joplin, op cd.

Al voor hoofdstuk 4 van de biografie wordt duidelijk hoe de jonge Janis zocht naar een manier om erkend te worden en dat haar stem hierin een geschenk bleek. ‘Het was een overweldigende stem,’ zei een vriend. ‘Het had geen zin om met Janis mee te zingen als ze op die manier tekeerging.’

Het nummer dat tot nu toe de meeste indruk op me maakte is haar a capella gezongen ‘Mercedes Benz’. Vooral haar bijna verontschuldigende ‘That’s it’, aan het eind, waarop een kort giecheltje volgt.

 

 

Macht

In de serie boekdelen (fragmenten uit boeken die ik van redactie heb voorzien), ditmaal een enkele zin uit Schot in het duister, van Azad Cudi (uitgeverij Luitingh-Sijthoff). Een zin die niet zozeer boekdelen spreekt over het boek, dat hoofdzakelijk over de Koerdische opstand tegen IS gaat, maar wel over hoe Koerden tegen ‘feminisme’ aankijken:

Het ging er niet om dat mannen vrouwen macht gaven, maar om het uitsluiten van enige vorm van macht in een relatie tussen mannen en vrouwen.

 

De mooiste dag

Vorige maand redigeerde ik De mooiste dag, van Jamie Weisman, vrijwel spotless vertaald door Anne Jongeling. Een van de fraaiste manuscripten die ik ooit las. Het verhaal beslaat acht hoofdstukken die elk een ander personage beschrijven; personages van wie sommigen elkaar kennen en anderen elkaar voor het eerst zien op de bruiloft van Elizabeth, een wederzijdse vriendin.

In een van deze hoofdstukken staat de volgende alinea, die ik boekdelen vond spreken. Doorgaan met het lezen van “De mooiste dag”