Boekdelen

Om meer mensen aan het lezen te krijgen mailde ik het volgende voorstel naar de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek:

Mijn idee om meer mensen aan het lezen te krijgen komt voort uit een bundel die ik laatst corrigeerde voor Prometheus. Deze bestond uit losse hoofdstukken uit eerder uitgegeven boeken van bekende en minder bekende schrijvers. Dat bleek een fijne ‘kennismaking’ met zowel de schrijvers als hun schrijfstijl (voor mij dé reden om een boek uit te willen lezen). Doorgaan met het lezen van “Boekdelen”

Om een praatje verlegen

Dat verlegenheid geen constante is maar een variabele ontdekte ik eind maart, toen ik voor de tweede maal met een groepje collega-freelancers in Utrecht had afgesproken. Ieder vertelde waar hij of zij mee bezig was en toen het mijn beurt was, verstrakte mijn kaakspieren en kon ik nog net ‘Ik moet even naar het toilet’ uitbrengen. Terwijl ik dus geen hoge nood had. Doorgaan met het lezen van “Om een praatje verlegen”

Twee must reads (al ben ik wat bevooroordeeld)

Heel af en toe maak ik hier reclame voor mijn redactiewerk, vooral als ik er éxtra trots op ben. Zoals op deze twee must reads.

Halverwege het einde, van Mascha Gesthuizen: intiem, soms pijnlijk, soms droogkomisch. Inzicht-gevend zelfs. Met veel plezier van redactie voorzien en van harte aanbevolen.

En mocht je je afvragen waarom ik in maart af en toe met rode oortjes achter m’n laptop zat: Stromboli verschijnt 20 april.

 

Literair

De vraag of een boek al dan niet literair is, is voor mij hetzelfde als vragen of een maaltijd culinair is: het zegt niets over of het smaakt.

Zou iemand mij bijvoorbeeld een bord ‘culinaire macaroni’ voorschotelen, zou ik denken: ja, ja, eerst maar eens proeven. Zo ook wanneer ik een ‘literaire’ roman of thriller krijg voorgeschoteld.

 

Bladzijden

‘Daarom lees ik uitsluitend boeken, geen e-reader. Het papier, de mooie omslag, de mystiek van al die bladzijden die je al ziet maar nog niet kent. Maar vooral vanwege de beweging van het omslaan van een bladzijde, wat bijna een ritueel is. Het is als het leven zelf. Achter elke bladzijde, achter alles wat je ziet, wacht een andere wereld.’

 

Daniel Libeskind, de Volkskrant / Sir Edmund, 10 maart 2018