Pensioen

Die lage redactietarieven maken het best lastig om reserves op te bouwen, laat staan een pensioen. Ik zie al voor me hoe ik later in een of ander tehuis met een laptop (of wat voor apparaat we tegen die tijd ook gebruiken) op schoot in ‘de huiskamer’ zit; fontsize 24, vragend of de tv (of wat voor apparaat we tegen die tijd ook gebruiken) wat zachter mag.

Op zich heb ik vrede met dit vooruitzicht: redactiewerk is low pay, high pleasure. Doorgaan met het lezen van “Pensioen”

Stapel (2)

Er staan inmiddels zó veel boeken op mijn leeslijst dat ik alle schrijvers en uitgevers haast zou willen vragen even een jaartje geen boeken uit te brengen. Win-win: heb ik als redacteur ook nog eens meer tijd om te lezen!

Of zie ik nu iets over het hoofd?

 

Boekencafé

Ik schrijf dit op een zondagavond, thuis op de bank. Diezelfde bank waarop ik heel wat uren per dag doorbreng. Een heerlijke bank, met stevige, rechte rugzitting zodat ik niet in slaap sukkel tijdens het werken, wat me op m’n vorige, een Zweedse Karlanda, regelmatig overkwam. Maar daar gaat het nu niet om…

Het liefst zou ik nu een kroegje in duiken. Niet om te ouwehoeren, maar om te lezen of nog wat te werken. Of om dit stukje af te tikken. Overdag kan ik m’n hart ophalen bij diverse koffietentjes, maar ook ’s avonds zou ik soms nog even willen lezen of laptoppen in gezelschap van andere lezers en laptoppers. En dan met in plaats van een cappuccino zo’n andere schuimende rakker ernaast.

Kan toch in elke kroeg, zou je zeggen, maar ik weet inmiddels dat je bekijks trekt als je daar in je eentje gaat zitten lezen.

Iemand? Tips? Eerste biertje trakteer ik, maar ik neem wel m’n laptop mee 😉

 

 

Was het de koffie, of…

Waardoor het precíés misging op kantoor weet ik nog steeds niet, maar na bijna vijftien jaar ICT-werk lukte het me gewoon niet meer die acht uur op een rij vol te maken. De systeemplafonds kwamen steeds dichterbij en op het laatst had ik het volle weekend nodig om bij te tanken.

Misschien was het het werk zelf. Ik heb aan allerlei complexe projecten meegewerkt waarvoor ik telkens weer een nieuwe tool of taal moest leren. Weer een nieuwe versie. Weer op cursus. Zelden had ik voldoende aan de kennis die ik al bezat. Dat was in elk geval één van de dingen die me tegen gingen staan. Doorgaan met het lezen van “Was het de koffie, of…”

ZZK-vriendelijke cafés (3)

Nu er zoveel koffietentjes en restaurantjes zijn waar je aan de bar of toonbank kunt bestellen, besef ik pas hoe klaar ik ben met bediening aan tafel. Niet alleen omdat ik graag een uurtje ongestoord wil kunnen werken achter m’n laptop, of kletsen, maar het is dat hele rollenpatroon waar ik me ongemakkelijk bij voel: het heeft iets onderdanigs, doordat de ober of serveerster staat terwijl ik blijf zitten. Als hij of zij het dagmenu oplepelt, zíé ik mezelf kijken en voel ik me met de seconde ongemakkelijker. Doorgaan met het lezen van “ZZK-vriendelijke cafés (3)”

Puttertjes

Hierom heb ik dus geen smartphone, en zal ik ook niet zo snel op een e-bike stappen. Net fietste ik naar de bibliotheek (waar ik overigens wel mijn laptop openklap in plaats van een boek) en zag ik onderweg twee puttertjes rondscharrelen op de grond.

Ik keerde om om er nog een keer langs te fietsen. Ze vlogen op en belandden beide op een lage tak van een jong boompje waardoor ik, terwijl ik erlangs fietste, van heel dichtbij hun bonte rood-wit-zwarte koppies tussen de witte bloesem zag.

Dit had ik anders vast gemist.

(En nee, ik heb er geen foto van gemaakt.)

Dark Matter

Nog een must-read: Dark Matter, van Blake Crouch (vorig jaar verschenen bij Karakter Uitgevers). Het boek – zwart, inclusief alle vier de zijkanten! – gaat de laatste weken als een lopend vuurtje door mijn vriendenkring.

Het is een spannende sci-fi-achtige thriller die draait om de vraag: wat als? Wat als je niet voor haar had gekozen? Wat als je wel die droom had gevolgd? Wat als je liefde níét wederzijds zou zijn?

Drie must-reads

Eerder dit jaar deed ik de redactie voor drie titels die onlangs zijn verschenen en die ik je van harte kan aanraden: In de voorste linie (Michael Grant), Bij zonsondergang (Nora Roberts) en Sirenen (Joseph Knox), respectievelijk een Young Adult (al zitten er behoorlijk gruwelijke scènes in), een romantische/erotische ‘feelgood-thriller’, en een van de schimmigste thrillers die ik ooit las.

In twee eerdere blogposts schreef ik al over de titels van Grant en Roberts. En Knox’ boek sluit een-op-een aan op de post waarin ik mijn ‘motieven’ voor het lezen van thrillers uit de doeken doe: zijn verhaal doet onder andere een flink beroep op je ‘interne ramptoerist’.

Zo, kun je even vooruit met dit herfstweer.