Internetdaten?

Eén van de dingen die me tegenhouden om weer te gaan internetdaten, is dat ik mijn eerste indruk niet op een profiel wil baseren. Profielfoto’s zijn maar zelden ‘sprekend’, elk geval voor die van mij. Veel liever ontmoet ik iemand in het echt, na een paar keer oogcontact. Dan wéét ik elk geval dat ik haar aantrekkelijk vind, en kan ik uit haar glimlach afleiden dat het, uhm, naar alle waarschijnlijkheid enigszins wederzijds is. Doorgaan met het lezen van “Internetdaten?”

Daten

Nog even over dat daten. De afgelopen maanden heb ik wat dat betreft een beetje geflaterd. Ik heb geen van de vrouwen die ik heb leren kennen, of had willen leren kennen, mee uit gevraagd.

De mooie Griekse in het koffietentje waar ik vaak zit. Ik ging er gemakshalve van uit dat ik haar daar nog een keer zou aantreffen dus heb ik niet haar nummer gevraagd, ondanks dat we een leuk gesprek hadden. Dat ík daar regelmatig kom hoeft natuurlijk niet voor iedereen te gelden. Nooit meer gezien. Doorgaan met het lezen van “Daten”

Sjans (2)

Dus, want… hoe zit het nou

Je kijkt naar mij

en ik net zo hard naar jou

Kan blijven kijken, maar zou liever willen weten

hoe je heet, wat je ’t liefst eet

of je met mij de koude nacht zou willen bezweten

 

Je mondhoeken lonken

je ogen pronken

Ik hoop dat je ziet dat je me verleidt

of, ik zie dat je hoopt dat ik…

Afgeleid

De glans om je vinger ving mijn blik

Maak ik überhaupt een kans?

Hartje

Helemaal in de wolken

M’n barista heeft me haar hartje geschonken

Slokje  voor  slokje…  zonder  het  te  breken

Wat ik stilletjes hoopte, eindelijk geble…

De vlinders vervliegen terstond

Zie hetzelfde hartje aan

íédere mond

 

Schuimhart

 

Sorry

(In een koffietentje in Istanbul.)

Ze zei nee. Iets met ‘guests coming over later’, met een verontschuldigende blik in haar diep donkere fonkelende ogen – die me al een paar keer hadden aangekeken en waarin ik elke keer, heel eventjes, hélemaal verdwaalde. ‘Sorry.’

‘It’s OK,’ zeg ik, en probeer het ook echt te menen.

Via Google Translate had ik haar in het Turks laten weten dat ze best nee mocht zeggen, maar dat ik er spijt van zou krijgen als ik het niet zou vragen. Was dit te vrijblijvend? Of heeft Google er iets heel anders van gemaakt? Ze keek best wel lang op m’n scherm voordat ze antwoordde, en zoveel had ik niet geschreven…

Ik hoef straks in elk geval niet met dat knagende gevoel vanbinnen de straat op omdat ik het – weer eens – niet gevraagd heb. En ik heb Besha (als ik het goed verstaan heb; nog los van hoe je het schrijft) een complimentje rijker gemaakt. Win-win, maar toch een beetje verloren.