Sjans

 

Dacht dat ik sjans had, heus

Trok

nadat ik m’n cappuccino had gedronken

zij mij na elke slok een glimlach had geschonken

de stoute schoenen aan

en vroeg haar naar haar naam

Ze antwoordde niet mis te verstaan

‘Sorry, dat gaat je niets aan…

En veeg eens dat schuim van je neus!’

 

Versgeperste jus

Haar ogen zijn geelgroen, bijna fluorescerend. Ze liep zojuist voor de vierde keer voorbij; dit keer met een versgeperste jus (dat moet je er immers altijd bij vermelden), en onze ogen vonden elkaar – weer. Ze nam net een slok door haar rietje toen ze terugkeek. Ik had zo lang mogelijk gewacht met opkijken vanaf mijn laptopscherm.

Ze is mooi, heeft een lichte tint, lange bruine haren en zodra ze me aankijkt voel ik een kleine stroomstoot; als schrikdraad, om verboden terrein. Haar blik is ernstig, misschien als automatisch verdedigingsmechanisme: ik ben vast niet de enige die haar mooi vindt. Toch keken we elkaar nu al vier keer aan, zit ze vlak achter mij – waardoor ik me kan inbeelden dat ze mij al vaker heeft bekeken – en gaf ik haar toen ze net voorbijliep een glimlachje, waarna haar blik ietsje zachter werd. Ietsje.

Haar versgeperste jus was vast een beetje zuur.

Een plaatje

Datingsites paste goed bij mijn ongeduldige, verlegen – voormalige – ik. Inmiddels vind ik het veel leuker en spannender om eerst oogcontact te maken (nee, niet via een cam) en er dan pas achter te komen hoe ze heet, wat haar lievelingsfilm is, en hoe haar stem klinkt.

Voorheen zocht ik vanuit een ‘vacature’, op basis van een eisenlijst. Nu zoek ik niet vanuit een gemis, maar wil ik iemand vinden die ik zou missen. Ik zoek een plaatje, zonder lijstje.