Graag gedaan!

In mijn artikel over persklaar maken, in de mei-editie van Boekblad, staat één zin die ik anders had willen formuleren: De persklaarmaker wordt níét genoemd in het colofon. Want in hetzelfde stuk meld ik dat aan de totstandkoming van een boek van eigen bodem minstens vier redacteuren bijdragen: twee freelancers (de persklaarmaker en de corrector) en minstens twee redacteuren in vaste dienst. Die zouden dan natuurlijk alle vier genoemd mogen worden. Of bedankt in het dankwoord (al worden de vaste redacteuren daarin vaak wel genoemd).

Maar mot dat dan per se, genoemd of bedankt worden?

In het artikel benadruk ik tevens dat freelancen voor een groot deel neerkomt op jezelf etaleren, dus is het niet alleen netjes maar ook núttig om genoemd of bedankt te worden. Daarbij, ik zeg gewoon héél graag: ‘Graag gedaan!’

 

Books ’n Beers

How’bout een café waar ik ’s avonds mijn boek of laptop kan openklappen tussen andere lezers en laptoppers. Een café met een lange tafel en – vooral – luie stoelen en banken, à la Starbucks en de Coffee Company, met service-at-the-bar (en liefst zónder ‘TOSTI’s!’). Een café waar ik in m’n eentje naartoe kan om daar te lezen of nog wat te werken, dus zonder met iemand af te hoeven spreken en zónder dat ik als excentriekeling word bekeken (zoals die keer dat ik mijn laptop meenam naar de kroeg). Doorgaan met het lezen van “Books ’n Beers”

Freelance-onzekerheden

Tegenover alle voordelen van mijn werk als freelance redacteur staat één groot nadeel: onzekerheid.

Lever ik een klus in, krijg ik meestal (maar niet altijd) een bedankje van de bureauredactie. Soms hoor ik een paar dagen later dat de vertaler of schrijver blij was met mijn correcties en feedback, maar meestal hoor ik niets. Geen nieuws is goed nieuws, vul ik dan zelf maar in. Doorgaan met het lezen van “Freelance-onzekerheden”